Markeren

Wat is markeren?

Markeren (Engels: marking) is het met opzet achterlaten van een zichtbaar spoor op de huid van iemand anders: een blauwe plek, een striem, een zuigplek, een beetafdruk. Het verschilt van gewoon impact play doordat niet de handeling het doel is maar de uitkomst. Wat er over drie dagen nog staat, daar ging het over.

Hoe markeren er in de praktijk uitziet

Het gesprek gaat over plekken, niet over werktuigen.

Neem het gangbare geval. Twee mensen spreken af dat sporen welkom zijn, met één inperking: niets boven de kraag, niets op de onderarmen. Dat is geen preutsheid maar agenda. Er is maandag een vergadering.

Dat patroon staat ook in het onderzoek. Michelle Drouin en collega’s vroegen 513 Amerikaanse volwassenen naar de grootste plek die zij ooit hadden opgelopen, en publiceerden dat in Sexual Medicine. De woorden die het sterkst samenhingen met opzettelijke sporen waren lichaamsdelen die kleding bedekt: billen, borst, borstkas. Bij de sporen die per ongeluk ontstonden waren dat juist gezicht en wang, en die werden met zwaardere woorden beschreven, zoals bloed en “grote plek”.

Wie bewust markeert kiest de plek. Wie dat niet doet, laat de plek zichzelf kiezen.

Waar het woord markeren vandaan komt

Uit de grensafbakening, via het Frans.

Het Etymologisch Woordenboek van het Nederlands tekent markeren op als “met merktekens aanduiden”, met marqueren “teekenen, merken” bij Meijer in 1669 als oudste vindplaats. Ontleend aan het Franse marquer, misschien via het Duitse markieren, en dat Franse woord komt van Normandisch-Frans merc “merkteken”, uit het Oudnoords merki: merkteken, grensteken. Iemand markeren is taalkundig dus een grenspaal zetten.

De uitvoering is minder poëtisch. Er scheuren haarvaatjes, er loopt bloed onder de huid, en de kleur die je ziet is afbraakproduct. Wat mensen daaruit menen te lezen klopt zelden. Sabine Maguire en collega’s namen in Archives of Disease in Childhood alle beschikbare studies door en vonden dat artsen een blauwe plek in minder dan 40 procent van de gevallen correct dateerden tot op 24 uur nauwkeurig; ouderdom schatten uit de kleur heeft volgens hen “no scientific basis”. Hun materiaal ging over kinderen, dus reken het niet zomaar door naar volwassen huid.

Waarom mensen willen markeren

Omdat een scène ophoudt en een spoor niet.

Een avond is voorbij zodra de kleren weer aan zijn, maar een plek op je heup zit er woensdag nog, en elke keer dat je gaat zitten is er even iets. Drouin en collega’s beschrijven dat sporen voor sommige mensen in de kinkgemeenschap werken als een teken van trots of prestatie, in het bijzonder bij masochisten, en dat ze soms dienen om nazorg uit te lokken.

• Voor wie het spoor draagt rekt markeren de scène op tot ver in de werkweek, zonder dat er iemand bij hoeft te zijn.
• Voor wie het aanbrengt is de plek de enige eerlijke terugkoppeling op de eigen dosering. Je ziet pas de volgende dag wat je gisteren echt hebt gedaan.
• Voor een stel is een afgesproken plek een privétaal die op een verjaardag van de schoonfamilie doorloopt.

De grens eraan: een spoor bewijst niets over hoe goed een scène ging, en anders dan bijna alles in BDSM valt markeren niet terug te draaien zodra iemand zich bedenkt.

Hoe mensen markeren in de praktijk doen

Meestal met wat er toch al gebeurt, en met een afspraak eromheen.

Er zijn ruwweg drie routes. De klap, waaruit blauwe plekken en striemen komen bij billenkoek of caning. De mond, dus zuigplekken en beetafdrukken, die het vaakst op nek en schouder landen en daarmee het slechtst te verbergen zijn. En de blijvende route van brandmerken en cutting, die niet bij de eerste twee op één checklist hoort.

Zorgvuldig of slordig zit niet in de zwaarte, maar in de vraag of plek én duur vooraf zijn benoemd. “Sporen mogen” is geen afspraak; “sporen mogen, niet boven de kraag, en volgende week ben ik bij de fysio” wel. Dat is de harde grens die mensen vergeten uit te spreken omdat ze hem vanzelfsprekend vinden.

Misverstanden over markeren

“Een flinke plek betekent dat het te ver ging.” Bij Drouin gold eerder het omgekeerde: de opzettelijke sporen zaten op bedekte plekken en klonken mild, de onbedoelde zaten op gezicht en wang en klonken ernstiger.

“Aan de kleur zie je hoe oud een plek is.” De review van Maguire vond het tegendeel: elke kleur kan bij een verse, halfoude en oude plek voorkomen, en de overeenstemming tussen beoordelaars was slecht.

“Een spoor is privé.” Niet zodra het zichtbaar is. Drouin en collega’s stellen dat een buitenstaander bij geen enkel spoor kan vaststellen of het uit een vrijwillige situatie komt. Kate Jansen en collega’s ondervroegen 301 BDSM-beoefenaars voor The Journal of Sexual Medicine: bijna 40 procent had minstens één keer met discriminatie in de zorg te maken gehad om hun kink, en ruim 20 procent had iets kinkgerelateerds met de huisarts willen bespreken en deed dat niet.

Wat ik er zelf van zie

Ik ben Victor, gigolo, vijfentwintig jaar in BDSM en opgeleid als psychotherapeut. Bij markeren komt de vraag vaak omgekeerd binnen: mensen vragen niet of ze een plek mogen, ze vragen of het weg is voor donderdag.

Bijna niemand spreekt de duur uit, terwijl iedereen er een getal bij denkt. De plek wordt prima gevonden, de tijdsduur niet, en dat gesprek komt drie dagen later alsnog. Ik vraag daarom standaard naar de week erna. Sportschool, sauna, vakantie, een kind dat meekijkt bij het omkleden.

Mijn eigen grens zit hier hard: blijvende schade doe ik niet. Alles wat een litteken oplevert staat bij mij op de lijst met no-go’s.

Wat je zelf kunt doen

• Spreek de plek af voor je de handeling afspreekt. “Alles wat een T-shirt bedekt” is een bruikbare afbakening; “een beetje markeren” niet.
• Zeg er een duur bij en check de agenda van volgende week. Vraag naar zwemles, fysio, strand en schoonfamilie voordat er iets staat, niet erna.
• Bedenk samen wat je zegt als iemand ernaar vraagt. Wie dat pas bij de koffieautomaat verzint, verzint iets wat later niet klopt.
• Vertel een arts wat er is gebeurd als je zorg nodig hebt. Ruim een op de vijf beoefenaars laat iets kinkgerelateerds bij de huisarts onbesproken, en wie het niet weet zoekt verkeerd.
• Laat de blijvende varianten hierbuiten. Markeren met blauwe plekken en markeren met een litteken zijn twee losse besluiten.

Meer lezen over markeren

Binnen deze begrippenlijst gaat bruising over de blauwe plek zelf en hoe die geneest, en harde grens over hoe “niets boven de kraag” een afspraak wordt die blijft staan. Op het blog legt veiligheid in de BDSM-context uit hoe zulke afspraken in een sessie passen.

Daarbuiten staat de studie uit Sexual Medicine open; de tabellen laten per soort spoor zien hoe vaak mensen hem toestaan en hoe vaak ze hem uitsluiten. Waarom kleur zo weinig zegt, staat in de review van Maguire en collega’s.

Waar dit op deze site past

Als je wilt uitproberen hoe het is om sporen over te houden aan een avond, zonder zelf te hoeven bedenken waar ze mogen komen en hoe lang ze blijven, hoort dat bij een BDSM-date. Daar staat ook hoe we dat vooraf vastleggen.

Bronnen

• An exploration of marks/injuries related to BDSM sexual experiences. Michelle Drouin, Ellis Hernandez, Anthony Machette, Justin R. Garcia & Ryan L. Boyd, Sexual Medicine 11(3), qfad020, 2023. Peer-reviewed onderzoek onder 513 Amerikaanse volwassenen en het enige dat sporen uit BDSM systematisch in kaart brengt. Levert de bevinding dat de meest toegestane en toegebrachte sporen blauwe plekken, snij- en schaafwonden, pijnlijke gewrichten, striemen en ontstekingen zijn; dat opzettelijke sporen taalkundig samenhangen met normaal bedekte lichaamsdelen (billen, borst, borstkas) en onbedoelde met gezicht en wang en met zwaardere woorden als bloed en grote plek; dat sporen voor sommige leden van de gemeenschap dienen als teken van trots of prestatie en soms om nazorg uit te lokken; en de vaststelling dat het voor buitenstaanders in alle gevallen lastig zou zijn om te bepalen of een spoor uit een vrijwillige of onvrijwillige ervaring voortkwam.
• Can you age bruises accurately in children? A systematic review. Sabine Maguire, Mala K. Mann, John Sibert & Alison Kemp, Archives of Disease in Childhood 90(2), 187–189, 2005. Systematische review van 167 doorgenomen studies, en het gezaghebbende antwoord op de vraag of je een blauwe plek op leeftijd kunt schatten. Levert de bevinding dat elke kleur kan voorkomen bij verse, halfoude en oude plekken, dat artsen een plek in minder dan 40 procent van de gevallen correct op 24 uur nauwkeurig dateerden, dat de overeenstemming binnen en tussen beoordelaars slecht was, en de conclusie dat het schatten van de ouderdom van een blauwe plek uit de kleur “no scientific basis” heeft. Het onderzoek betreft kinderen.
• Mistrust and missed opportunities: BDSM practitioner experiences in healthcare. Kate L. Jansen, Adam L. Fried, Christianna Goetz & Saleenjit Kang, The Journal of Sexual Medicine 21(11), 1047–1053, 2024. Enquête onder 301 mensen die zichzelf tot de BDSM-gemeenschap rekenen, gericht op wat er met letsel gebeurt zodra er een arts bij komt. Levert de cijfers dat bijna 40 procent minstens één ervaring met discriminatie in de zorg had vanwege het lidmaatschap van de kinkgemeenschap, dat ruim 20 procent kinkgerelateerde onderwerpen met de huisarts had willen bespreken en dat naliet, en dat wie letsel verzweeg hoger scoorde op wantrouwen tegenover artsen en meer ervaring met discriminatie had.
• markeren. Etymologiebank, gehost door het Instituut voor de Nederlandse Taal, met het lemma uit het Etymologisch Woordenboek van het Nederlands (Philippa e.a., 2003-2009). De nationale etymologische autoriteit voor het Nederlands. Levert de betekenis “met merktekens aanduiden”, de oudste vindplaats marqueren “teekenen, merken” bij Meijer in 1669, de ontlening aan Frans marquer en mogelijk via Duits markieren, en de herkomst van dat Franse woord uit Normandisch-Frans merc “merkteken” en uiteindelijk Oudnoords merki “merkteken, grensteken”.

Verwante begrippen

Markeren is de bedoelde uitkomst van impact play, en het enige onderdeel daarvan dat de volgende ochtend nog beslissingen voor je neemt.

• Bruising. De blauwe plek zelf: hoe hij ontstaat, hoe lang de kleur blijft en waar je vanaf blijft.
• Impact play. De familie handelingen waar de meeste sporen uit voortkomen.
• Bijten. Het markeerspel waarvoor je alleen een mond nodig hebt, en dat het vaakst op de nek terechtkomt.
• Abrasie. Huidwerk waarbij het spoor oppervlakkig blijft en meestal binnen een paar dagen weg is.
• Brandmerken. Het andere uiterste: een spoor dat als litteken bedoeld is en dus een heel ander besluit vraagt.
• Harde grens. Waar “niets boven de kraag” thuishoort, en waarom dat vooraf wordt uitgesproken.
• Nawa-ato. Het spoor dat touw achterlaat, en het Japanse woord waar een tweede betekenis onder zit.
• Aftercare. Wat er na afloop hoort te gebeuren, inclusief het gesprek over wat er blijft staan.
• Scheren. De tegenovergestelde beweging: geen spoor achterlaten maar iets weghalen.