Spitting

Wat is spitting?

Spitting is spugen op of in de mond van iemand anders, met instemming, omdat het gebaar vernedert. Het Nederlandse woord is spugen, maar de scene gebruikt het Engelse. Spitting hoort bij humiliation en niet bij pijn: er gebeurt lichamelijk vrijwel niets, de lading zit volledig in wat het betekent.

Hoe spitting er in de praktijk uitziet

Als één seconde, meestal midden in iets anders.

Het gangbare beeld: ze zit geknield, hij tilt haar kin op, zegt niets en spuugt in haar mond. Daarna gaat de scène gewoon verder. Het gebaar is bijna nooit het onderwerp van de avond, maar een accent binnen iets wat al loopt.

Wat het gebaar scherp maakt is dat het geen kracht kost en geen gereedschap nodig heeft. Geen zweep, geen touw, geen voorbereiding. Daardoor voelt het onmiddellijker dan dingen die veel harder aankomen: iemand die je slaat heeft er tijd voor genomen, iemand die op je spuugt niet. Op checklists staat spitting dan ook bijna altijd als eigen regel. Mensen die alle andere vormen van vernedering aanvinken zetten hier soms een streep, en andersom.

Waar het woord spugen vandaan komt

Uit een klanknabootsing, en het gebaar is minstens zes eeuwen oud.

Het Etymologisch Woordenboek van het Nederlands voert spuwen met een Middelnederlandse vindplaats uit 1240, toen nog in de betekenis ‘braken, uitspuwen’. Wat er voor deze pagina toe doet is de vindplaats uit 1409, waar het woord voor het eerst op een persoon slaat: Doe spogen si op hem. Toen spuugden ze op hem.

De wortel is waarschijnlijk klanknabootsend, met het Latijnse spuere, het Griekse ptúein en het Sanskriet ṣṭhīvati als verwanten. Het woord doet dus na wat het beschrijft.

De twee Nederlandse vormen zijn ongelijk verdeeld. Spuwen is de klankwettige vorm, spugen ontstond later door analogiewerking en werd het gewone spreektaalwoord. In de scene hoor je geen van beide: daar is het spitting, omdat het Engelse woord niet meteen aan overgeven doet denken.

Waarom mensen spitting opwindend vinden

Omdat het het duidelijkste “ik mag dit met jou doen” is dat er bestaat zonder dat er iets pijn doet.

• Voor wie het ondergaat zit de aantrekking in de onherroepelijkheid. Een klap kun je incasseren; hier valt niets te incasseren, je kunt het alleen aannemen. Voor veel vrouwen is dat het meest overgave-achtige gebaar dat ze kennen.
• Voor wie het doet is het juist ongemakkelijker dan het lijkt. Bijna iedereen aarzelt de eerste keer, en die aarzeling is precies wat de ander ervan wil zien verdwijnen.
• Voor allebei werkt het omdat het buiten de scène ondubbelzinnig een belediging is. Er is geen enkele context waarin spugen aardig is, en dat is de hele lading die je leent.

Het gaat hier vaker mis dan bij zwaardere dingen, en zelden door het gebaar zelf. Het komt doordat het onaangekondigd gebeurt. Een klap zie je aankomen, een zin hoor je opbouwen; spuug is er in één keer.

Hoe mensen spitting doen

De plek bepaalt de zwaarte, en de meeste mensen kiezen er één.

1. In de mond. Het meest voorkomende, en voor de meesten het zwaarst: het gaat over slikken, niet over spugen.
2. Op het gezicht. Het duidelijkst zichtbaar, en het enige waarvan je achteraf sporen ziet.
3. Op het lichaam, meestal op de borst of de rug. De lichtste vorm, vaak gebruikt als opmaat.
4. Als glijmiddel, waarbij het gebaar wegvalt tegen de handeling. Dat rekenen veel mensen er niet toe.

Wat vrijwel iedereen die dit vaker doet gemeen heeft, is dat de ogen erbuiten blijven. Niet vanwege een spannend verbod, maar omdat spuug in een oog de rest van de avond kost.

Wat spitting niet is

“Het hoort bij golden shower en scat.” Alleen in de zin dat het over lichaamsvocht gaat. Van de drie is dit de enige die geen voorbereiding vraagt en de scène niet onderbreekt.

Wat ik er zelf van zie

Ik ben Victor, gigolo in Amsterdam, vijfentwintig jaar in BDSM en opgeleid als psychotherapeut. Spitting is het gebaar waar ik het vaakst een nee op krijg, en tegelijk het gebaar waar het vaakst spontaan om wordt gevraagd. Dezelfde vrouw, andere avond.

Dit spreek je niet één keer af en dan weet je het. Iemand die het vorige maand wilde, wil het vandaag misschien niet, en dat gaat niet over vertrouwen maar over hoe ze die dag naar zichzelf kijkt.

En één praktisch ding dat niemand vertelt: als je het doet, kijk je erna. Niet vragen of het goed was, gewoon kijken. Wie het aankan, zoekt je blik. Wie het niet aankan, kijkt weg, en dan is dat je antwoord.

Wat je afspreekt voordat je het doet

• Spreek vooraf af wáár het landt, want in de mond en op het lichaam zijn voor de meeste mensen twee verschillende dingen.
• Houd het bij de ogen vandaan en spreek af dat de scène stopt als het toch gebeurt, zodat er gespoeld kan worden zonder gedoe.
• Sla dit over op een dag waarop je jezelf al vies vindt; het gebaar leent zijn lading van een belediging, en die landt dan gewoon als belediging.
• Neem het mee in het nagesprek, en vraag apart naar dit ene gebaar; het verdwijnt anders in “de rest was fijn”.

Meer lezen over spitting

Binnen deze lijst legt humiliation uit hoe vernedering werkt, gaat degradatie over de zwaardere tak en beschrijft golden shower hetzelfde soort spel met een ander vocht. Op de blog gaat de kracht van schaamte over wat er gebeurt als je iets deelt waar je je voor schaamt.

Waar dit op deze site past

Spitting staat niet op mijn eigen ja-lijst in het BDSM-profiel, slaan in het gezicht en afgesproken aanspreekvormen wel. Wil je weten hoe zo’n woorden- en gebarenlijst tot stand komt voordat er iets gebeurt, dan staat dat op de pagina over de BDSM-date.

Bronnen

• spuwen. Verzamelingang van de Etymologiebank van het Instituut voor de Nederlandse Taal, met M. Philippa, F. Debrabandere, A. Quak, T. Schoonheim en N. van der Sijs, Etymologisch Woordenboek van het Nederlands, Amsterdam 2003-2009. Levert de Middelnederlandse vindplaats spuwen, spuen ‘braken, uitspuwen’ uit 1240, de vindplaats Doe spogen si op hem uit 1409 waarin het woord op een persoon slaat, de waarschijnlijk klanknabootsende Indo-Europese wortel met het Latijnse spuere, het Griekse ptúein en het Sanskriet ṣṭhīvati als verwanten, en het ontstaan van de vorm spugen naast spuwen door analogiewerking, waarbij spugen in de spreektaal het gewone woord werd.

Verwante begrippen

• Humiliation. De paraplu waar spitting een van de kortste vormen van is.
• Degradatie. De zwaardere tak, waar spitting vaak in voorkomt.
• Golden shower. Hetzelfde soort spel met een ander lichaamsvocht en veel meer voorbereiding.
• Objectificatie. De vorm van vernedering die spitting het vaakst begeleidt.
• Kinklist. De lijst waarop spitting bijna altijd een eigen regel krijgt.
• Debrief. Het gesprek achteraf, waar dit gebaar apart genoemd moet worden.