Vragen over een BDSM-date

Ja, het is normaal, en nee, je bent niet raar of pervers. Verlangen naar overgave is een van de meest voorkomende fantasieën die er zijn, en het zegt niets over hoe je in het dagelijks leven staat.

Sterker: het zijn opvallend vaak vrouwen die de hele dag de leiding hebben. Wie thuis en op het werk alles regelt, vindt het soms een verademing om een paar uur niets te hoeven beslissen. Dat is geen zwakte, dat is het tegenovergestelde van je werkdag.

Wat het níet is: een uitspraak over wat je in een relatie wilt. Een fantasie is een plek, geen levensplan, en die twee hoeven elkaar nergens te raken.

Volkomen normaal, en die angst is niet je vijand. Bijna elke vrouw die hier voor het eerst voor komt is zenuwachtig tot in haar handen. Het spannende en het angstige zitten bij BDSM dicht bij elkaar, en dat is deels waarom het werkt.

Wat het verschil maakt is wat er vóór de sessie gebeurt. We nemen rustig door wat je wilt, wat absoluut niet, en hoe je stopt. Als dat vastligt, hoeft je hoofd er tijdens de sessie niet meer over na te denken.

En een eerste keer is zachter dan je nu waarschijnlijk voor je ziet: een blinddoek, wat licht touw, een veertje. Niet wat je in films hebt gezien.

Ja, en je bent daar zeker niet de enige in; dat boek heeft meer vrouwen nieuwsgierig gemaakt dan welke voorlichting ook.

Wel eerlijk zijn: wat er in het boek staat is romantiek, geen handleiding. Er wordt nauwelijks onderhandeld en er is geen nazorg, en dat zijn nu net de twee dingen die het in het echt veilig maken. Het contract uit het boek bestaat in de praktijk niet; een gesprek van een half uur wel.

Wat er wél in klopt is de aantrekkingskracht van overgave en van iemand die de leiding neemt. Dat deel kan gewoon, alleen met betere afspraken en zonder helikopter.

Ja, altijd. Na een sessie is er tijd voor water, een deken, rust en napraten als je daar behoefte aan hebt. Die tijd zit in de afspraak, dus je kijkt niet op de klok en je staat er nooit alleen voor.

Aftercare hoort net zo bij een BDSM-date als de sessie zelf. Dat is geen extraatje en geen beleefdheid: na intensiteit zakt je lichaam terug, en dat gaat beter met iemand erbij dan alleen.

Een dag of twee later kan er alsnog een dip komen. Subdrop. Onrustig, verdrietig, zonder aanwijsbare reden. Ik vertel vooraf waar je op kunt letten, en je mag me in die dagen gewoon appen.

Nee. De vrouwen die dit bij mij doen zijn leraressen, verpleegkundigen, ondernemers en gepensioneerden, en de meesten zien eruit als je buurvrouw. Het beeld van leer en modellen komt uit films, niet uit de praktijk.

Wat er in een sessie toe doet is of je durft te zeggen wat je wilt en wat je niet wilt. Dat is de hele vaardigheid, en daar heeft geen enkel lichaam voorrang in.

Leeftijd al helemaal niet. Vrouwen boven de vijftig zijn eerder in het voordeel: ze weten beter wat ze willen en zijn minder bezig met hoe ze het doen. Dat maakt een sessie meestal dieper, niet voorzichtiger.

Alles begint met een rustige intake waarin we je wensen, grenzen en no-go’s doornemen. Wat er wel en niet kan bepaal jij; ik werk binnen dat kader en ga er tijdens de sessie niet aan tornen.

Of er wel of geen seks bij hoort en hoe ver we gaan, is volledig jouw keuze. Een BDSM-date hoeft helemaal geen seks te bevatten, en dat komt vaker voor dan mensen denken.

Handig is drie categorieën: wat je graag wilt, wat mag maar niet hoeft, en wat absoluut niet. Die laatste is de belangrijkste, en die staat vast. Je legt het ook vast in het toestemmingsformulier, zodat het niet van een gesprek afhangt.

Nee, geen van beide. Ik pas alles aan op jouw niveau, en materiaal breng ik mee. Schoon, en alleen wat we vooraf hebben besproken.

Een eerste keer begint vaak zacht: een blinddoek, wat lichte bondage, een veertje, misschien iets met temperatuur. Dat klinkt onspectaculair en dat is het ook, tot je merkt hoeveel er gebeurt als je niets kunt zien en niet weet wat er komt.

Wat je wél kunt doen ter voorbereiding: nadenken over wat je absoluut niet wilt. Dat is nuttiger dan een verlanglijstje, en het is meestal ook makkelijker op te schrijven. Weet je dat ook niet, dan komen we daar in het gesprek samen wel achter.

Een safeword is een afgesproken signaal waarmee je op elk moment alles kunt stoppen of bijsturen. Bij mij werkt dat via een stoplichtsysteem, zodat je nooit hoeft te zoeken naar woorden op het moment dat je ze het minst kunt vinden.

Groen is: ga door. Oranje: hetzelfde maar zachter, of even pauze. Rood: alles stopt, onmiddellijk, zonder uitleg en zonder dat er iets van gezegd wordt.

Kun je niet praten, een prop, of gewoon te ver weg, dan spreken we een gebaar af, bijvoorbeeld drie keer knijpen of iets laten vallen dat je vasthoudt. Ik check onderweg sowieso regelmatig waar je zit.

Veiliger dan de meesten denken, zolang je bij een ervaren speler bent en zolang je de gewone voorzorgen neemt: eerst bellen of videobellen, zelf de plek kiezen, en iemand laten weten waar je bent.

Bij mij is veiligheid geen bijzin. Heldere afspraken vooraf, een stoplichtsysteem tijdens de sessie, controle onderweg, en nazorg na afloop. Ik ben sinds 1990 actief in BDSM, en dat merk je vooral aan hoeveel er níet gebeurt zonder dat het besproken is.

Wat je zelf kunt toetsen: vraagt iemand door op je grenzen, of gaat het alleen over wat er allemaal kan? Dat verschil hoor je binnen vijf minuten.

Ja, en niet als bijzaak. Bondage en shibari, impact play, sensorisch spel, dominantie en overgave, en het gesprek eromheen: het is een vast onderdeel van wat ik doe.

Er komt geen toeslag bij. Wat we doen verandert de prijs niet, alleen hoe lang we het doen. Een BDSM-date valt gewoon binnen het uurtarief, net als alles andere.

Wel iets om te weten: een eerste BDSM-sessie duurt in de praktijk langer dan twee uur. Er gaat tijd in de intake, in het opbouwen en in de nazorg, en die drie samen zijn de reden dat het werkt. Plan dus liever een avond dan twee uur, zeker de eerste keer.

Helemaal niet, en je bent lang niet de enige. Dat er meer geschreven wordt over het onderdanige betekent alleen dat daar meer over geschreven wordt.

Vrouwen die zelf de leiding willen nemen zijn er net zo goed, en vaak zijn dat vrouwen die in het dagelijks leven juist veel voor anderen moeten regelen. Waar bij de een de aantrekkingskracht in loslaten zit, zit hij bij de ander in een keer volledig mogen bepalen zonder dat iemand er iets van vindt.

Je hoeft daar geen ervaring in te hebben en geen rol voor te spelen die je van internet hebt. We beginnen bij wat jij wilt zien gebeuren, en de vorm komt daarna.

Dat weet je niet zeker, en dat hoeft ook niet. Wat je wel kunt doen is kijken waar je nieuwsgierigheid naartoe gaat.

Word je warm van het idee dat iemand de leiding neemt, of vooral van de spanning van iets nieuws? Allebei is een prima reden, maar ze vragen om een andere avond: de eerste om overgave, de tweede om een scenario. Als je dat onderscheid vooraf maakt, kom je zelden bedrogen uit.

En je hoeft niet met een sessie te beginnen om erachter te komen. Bel eerst, of stuur op wat je nieuwsgierig maakt. Aan het gesprek daarover merk je al veel.

Terechte zorg, en het is de belangrijkste vraag die je bij touwwerk kunt stellen. Zenuwbeknelling is het reële risico, vooral in de bovenarm, en het uit zich als tintelingen, een doof gevoel of kracht die wegvalt.

Daarom controleer ik onderweg steeds je handen en vraag ik je te knijpen. Voel je iets veranderen, dan zeg je dat en gaat het touw eraf. Niet later, niet na deze knoop nog even: meteen.

Wat ook helpt is dat we laag beginnen. Geen ophanging bij een eerste keer, en geen posities waarin je armen lang in dezelfde stand blijven. Het mooie van shibari zit sowieso niet in de zwaarte.

Er is geen normaal, er is alleen jouw grens, en die vind je door laag te beginnen. We starten met de hand, licht, en bouwen op in kleine stapjes waarbij ik telkens vraag waar je zit.

Op die manier merk je zelf waar het van prikkelend naar te veel gaat, en dat punt ligt bij iedereen anders, en bij dezelfde persoon zelfs per keer anders, afhankelijk van je hoofd die dag.

Wat vrijwel iedereen verrast is dat opwarmen het meeste doet. Wie meteen hard begint voelt vooral pijn; wie opbouwt voelt iets heel anders. Dat verschil is geen techniek maar tijd.