Rozenceremonie

Wat is een rozenceremonie?

Een rozenceremonie is een BDSM-ritueel waarin een Dominant en een onderdanige zich aan elkaar verbinden met twee rozen: zij houdt een witte roos vast die nog niet helemaal open is, hij een rode die dat bijna wel is. Met een doorn worden vingers geprikt en twee druppels bloed op de witte blaadjes gemengd. In het Engels heet het ceremony of the roses.

Hoe de ceremonie verloopt

In vaste stappen, en meestal in een woonkamer.

De Nederlandse beschrijving die het vaakst wordt overgenomen staat sinds september 2016 op BDSMforyou.nl, geschreven door Meesteres Moriah. Daar loopt het zo:

1. De onderdanige houdt de witte roos vast, de Dominant de rode.
2. Hij haalt haar halsband af, trekt hem door een kaarsvlam en doet hem opnieuw om, met de belofte haar te beschermen.
3. Met een doorn van zijn rode roos prikt hij in haar middelvinger en laat twee druppels bloed op de witte blaadjes vallen; daarna prikt hij zijn eigen vinger en laat twee druppels bovenop de hare vallen.
4. De vingers worden tegen elkaar gehouden terwijl beiden een eed uitspreken.
5. Een getuige haalt de ketting snel door het vuur en wikkelt hem om het paar.
6. De rozen worden tegen elkaar gedrukt en uitgewisseld; de ketting gaat ingepakt in de kast.
7. De volgende ochtend worden de blaadjes geplukt en in een doosje bewaard.

De symboliek staat er in dezelfde tekst bij: het wit staat voor een overgave die nog niet volledig open is, het rood voor passie en bereidheid tot beschermen, de ketting voor de gebeurtenissen die het paar samen doorstond, en het gemengde bloed voor twee mensen van één vlees.

Waar de rozenceremonie werkelijk vandaan komt

Niet uit Nederland, en waarschijnlijk ook niet uit een ver verleden.

De Nederlandse tekst is een vrijwel zinsgetrouwe weergave van een Engelstalig stuk dat The Ceremony of the Roses heet. Dat stuk stond al op een Britse leefstijlsite in februari 2008, acht jaar vóór de Nederlandse versie, met dezelfde witte roos die “not quite in full bloom” is, dezelfde twee druppels bloed en dezelfde ketting door de vlam. In maart 2009 verwees een Amerikaanse blog over collaring er al naar als bekende bron.

De tekst zegt over zichzelf dat het ritueel “steeped in symbolism and mystique that dates back for centuries” is. Voor die eeuwen is nergens bewijs te vinden: geen woordenboek, geen naslagwerk en geen onderzoek noemt het, en de oudste vindplaats die ik kon achterhalen is die pagina uit 2008. De eerlijkste omschrijving is dus dat dit een modern scèneritueel is met een oud jasje aan, doorgegeven van website naar website.

Dat maakt het niet minder waard. Het maakt alleen het zinnetje over de eeuwen tot decoratie.

Waarom mensen dit willen

Omdat het iets vastlegt waar geen ambtenaar voor bestaat.

Een collaring markeert een stap in een D/s-verhouding; de rozenceremonie doet hetzelfde, maar met meer gewicht en meer theater. Voor wie dat wil, zit de aantrekkingskracht precies in het uitvoerige: er zijn getuigen, er zijn spullen, er wordt iets hardop beloofd, en er blijft iets tastbaars van over in een doosje.

• Voor jou als onderdanige ligt de opbrengst meestal in het uitgesproken worden. Wat maandenlang tussen de regels bestond, wordt op één avond een zin die iemand anders heeft gehoord.
• Voor je Dominant doet de belofte hetzelfde in omgekeerde richting: hij spreekt hardop uit waar hij voor instaat, tegenover getuigen die hij kent.
• Voor jullie samen levert het een datum op. Verhoudingen zonder juridische vorm hebben zelden een jaardag, en dit geeft er een.

Een ritueel maakt niets heel. De tekst van Moriah zelf noemt het gebruiken van de ceremonie om een relatie na een moeilijke periode te vernieuwen, en dat is precies de situatie waarin een avond met kaarsen het gesprek kan vervangen dat eigenlijk gevoerd moest worden. Wat je niet in gewone woorden kunt afspreken, spreek je met een roos ook niet af.

Het bloed is geen symboliek

Hier houdt het ritueel op en begint de geneeskunde.

Twee mensen die elkaars vinger openen met dezelfde doorn en het bloed laten mengen, doen precies wat de LCI-richtlijn hepatitis B van het RIVM als overdrachtsroute beschrijft: bloed-bloedcontact. Diezelfde richtlijn noemt gedeelde tandenborstels, nagelschaartjes en scheermesjes in één adem, en vermeldt dat het hepatitis B-virus tot zeven dagen buiten het lichaam kan overleven en in die periode besmettelijk blijft. Voor het doosje met blaadjes is dat een minder romantisch detail dan het lijkt.

Gaat het toch mis, dan is de tijd de bepalende factor. De LCI-richtlijn prikaccidenten is er om na een prik-, snij- of bijtaccident het risico op hepatitis B, hepatitis C en hiv in te schatten, en of er beschermende maatregelen nodig zijn hangt behalve van dat risico ook af van hoeveel tijd er tussen het accident en het consult zit. Bellen doe je dus dezelfde avond, niet volgende week.

Wat ik er zelf van zie

Ik ben Victor, opgeleid als psychotherapeut en al ruim vijfentwintig jaar in deze wereld. De rozenceremonie ben ik zelden in de praktijk tegengekomen, en veel vaker in gesprekken van mensen die erover gelezen hadden.

De vraag gaat bijna nooit over de rozen. Ze gaat over of de ander het serieus meent. Dat is een prima vraag, maar hij wordt niet beantwoord door een plechtigheid; hij wordt beantwoord door wat er de zes maanden daarna gebeurt.

Mijn advies is dan om de volgorde om te draaien. Eerst opschrijven wat je van elkaar verwacht, en pas als dat er staat, bedenken hoe je het wilt vieren.

Wat je doet als je dit wilt

• Schrijf eerst de afspraken op. Een contract of gewoon een lijst zet zwart op wit wat de ceremonie alleen maar uitspreekt.
• Laat het bloeddeel weg, of doe het veilig. Ieder een eigen, ongebruikte lancet en geen gedeelde doorn; dat is het enige onderdeel met een medische consequentie.
• Laat je vooraf vaccineren tegen hepatitis B als je het bloeddeel toch wilt, en bespreek dat met je huisarts.
• Kies getuigen die jullie allebei kennen en die je over een jaar nog durft te bellen als het misloopt.
• Spreek af wat er gebeurt als het eindigt. Wie houdt de ketting, wat gebeurt er met het doosje, en hoe zeg je dit op. Elke belofte hoort een uitgang te hebben.
• Zet er geen datum op onder druk. Een ritueel dat er “nu maar eens moet komen” is een gesprek dat wordt overgeslagen.

Meer lezen over dit soort rituelen

• Collaring beschrijft het kortere en veel gangbaardere ritueel waar de rozenceremonie een uitgebreide variant van is.
• Collar of consideration legt de fase ervóór uit, waarin twee mensen elkaar nog verkennen.
• De LCI-richtlijn prikaccidenten van het RIVM is vrij te lezen en laat precies zien hoe een bloedincident wordt beoordeeld.

Waar dit op deze site past

Een rozenceremonie is iets tussen jou en je eigen partner; ik voer die niet uit. Waar ik wel bij help, is het gesprek eronder: wat je wilt afspreken en wat je wilt kunnen terugnemen. Hoe zo’n voorgesprek loopt, staat op de pagina over de BDSM-date.

Bronnen

• The Ceremony of the Roses. Seekers, gearchiveerd door het Internet Archive op 25 februari 2008. Engelstalige gemeenschapsbron. Levert de vaststelling dat de Nederlandse tekst een weergave is van een ouder Engelstalig stuk: dezelfde witte roos “not quite in full bloom”, dezelfde rode roos “opened almost fully”, dezelfde twee druppels bloed, dezelfde halsband door de vlam en dezelfde ketting; plus de zin waarin de tekst zichzelf omschrijft als “steeped in symbolism and mystique that dates back for centuries”, waarvoor verder geen enkele bron te vinden is.
• LCI-richtlijn Hepatitis B. Rijksinstituut voor Volksgezondheid en Milieu, Landelijke Coördinatie Infectieziektebestrijding. Landelijke professionele richtlijn. Hieruit komen: dat overdracht binnen een huishouden onder meer mogelijk is door gedeelde tandenborstels, nagelschaartjes of scheermesjes en door andere situaties met bloed-bloedcontact of bloed-slijmvliescontact, en dat het hepatitis B-virus tot zeven dagen buiten het lichaam op oppervlakken kan overleven en in die periode potentieel infectieus blijft.
• LCI-richtlijn Prikaccidenten. Rijksinstituut voor Volksgezondheid en Milieu, Landelijke Coördinatie Infectieziektebestrijding. Landelijke professionele richtlijn. Hieruit komt: dat de richtlijn dient om na een prik-, spat-, snij- of bijtaccident op gestructureerde wijze het risico op infectie met hepatitis B, hepatitis C en hiv in te schatten, en dat maatregelen ter bescherming of vroege opsporing worden geadviseerd afhankelijk van dat risico én van het tijdsinterval tussen het accident en het consult.

Verwante begrippen

Een rozenceremonie is een uitgebreide variant van collaring, het ritueel waarin een halsband wordt omgedaan en aanvaard.

• Collar of consideration. De voorlopige fase die aan zo’n plechtigheid voorafgaat.
• Halsband. Het voorwerp dat halverwege deze ceremonie door de vlam gaat.
• Contract. De afspraak op papier, die zegt wat een ritueel alleen uitspreekt.
• M/s. De verhouding waarvan zo’n avond de startdatum markeert.
• Bloedspel. Het bredere onderwerp waar het prikgedeelte onder valt, inclusief de hygiëne.
• Consent. De toestemming die ook na een eeuwige belofte intrekbaar blijft.