Blog
Podcast-interview: Victor over trio's, parenclubs en spaghettiseks
Jolanda van de podcast van Brabants Meisje interviewt Victor over zijn eerste parenclub, over trio’s en spaghettiseks, en over hoe hij koppels begeleidt. In een volgende aflevering duiken ze dieper de wereld van BDSM in. Onderstaand gesprek is uitgeschreven en licht geredigeerd voor de leesbaarheid.
Liever luisteren dan lezen? Beluister interview
De date die alles veranderde
Jolanda: Vandaag zit er een gigolo tegenover mij, en vooral een man met een bijzonder verhaal. Victor was vroeger extreem verlegen, het type dat liever observeerde dan zelf op iemand afstapte. Tot een nieuwsgierige keuze: een advertentie van een stel dat een man erbij zocht. Op die date zag je iets bijzonders gebeuren. Je zag een man die een vrouw sloeg, en daarna zag je vanuit die vrouw een blik met heel veel liefde en zachtheid.
Correct. Ik vond het heel mooi om te zien. Ik kende die wereld nog niet, dat was voor mij allemaal nieuw. Hij sloeg haar. En later zaten we met z’n drieën in bad, en zij keek heel verliefd naar hem. Heel veel genegenheid, heel veel intimiteit. Ik dacht: dit snap ik niet, hier wil ik meer van weten.
Zeker als je het nog nooit gezien hebt, is dat een bijzondere gewaarwording.
Nee, want ik ben opgevoed met: je slaat geen meisjes.
En vanuit daar, vanuit die verlegen jongen, is jouw ontdekkingstocht begonnen.
Ja, ik ben een beetje een laatbloeier wat dat betreft. Na die date dacht ik: hier wil ik meer in onderzoeken. Toen ben ik ook eens advertenties van parenclubs gaan bekijken.
De eerste keer naar een parenclub
En ben je ook gegaan?
Ik vond het bloedeng. Ik durfde niet, ik ga niet. Ik had al heel vaak gezien: het is zaterdag, maar deze zaterdag kan ik gelukkig niet.
Maar uiteindelijk toch de stoute schoenen aangetrokken.
Uiteindelijk wel, die kant op gereden, en ik zweette peentjes. Hart in mijn keel. Ik kan de situatie ook heel goed voor de geest halen: ergens in een dorp. Ik zet mijn auto echt drie straten verder neer. Ik pak mijn rijbewijs en contant geld, want ik had gelezen dat ik me moest legitimeren. Ik leg mijn autosleutels op mijn linkerachterband en doe de auto op slot, zodat ik, als er iets ernstigs is, altijd naar mijn auto kan rennen, hem open kan doen en weg kan racen.
Dat is wel een bijzondere voorbereiding.
Ik dacht: voor welke criminele organisatie kom ik nu uit? Ik vond het spannend, maar ik dacht: laten we in ieder geval de voorbereidingen treffen die ik kan.
En hoe was het uiteindelijk binnen?
Heel relaxed. Ik had in eerste instantie nog heel veel zenuwen bij het binnenkomen. Er staat natuurlijk een grote portier voor de deur, maar die was gewoon heel vriendelijk. Naar de bar gelopen, drankje besteld, en eerst even alles laten zakken. Even rondkijken. Toen alles een beetje gezakt was, durfde ik rond te gaan lopen. Ik dacht: oké, dit is wel oké, hier durf ik verder te kijken.
Je hoeft daar helemaal niks
Heb je die avond ook nog actie gehad?
Nee. Ik ben in totaal een paar keer bij een parenclub geweest. Die eerste avond was gewoon rondkijken: wat zijn hier de sociale normen, hoe communiceren mensen met elkaar?
En dat voelde oké, dat je niks deed? Of had je het gevoel dat je iets deed wat niet hoorde?
Absoluut niet. Ik had wél gehoopt op seks, daarom ging ik erheen. Maar ik vond het niet erg dat het niet gebeurde, en ik voelde me er absoluut niet slecht over.
Dat is een belangrijk ding, want mensen hebben vaak het idee dat het een soort van verplicht is.
Je hoeft echt niks. Goed dat je dat zegt, want dat vind ik heel belangrijk: dat mensen weten dat je bij jezelf mag blijven.
Trio’s, kwartetten en spaghettiseks
Je hebt ook trio’s en kwartetten uitgeprobeerd voordat je de BDSM inging.
Ja, ik heb zoveel mogelijk proberen uit te proberen. Een triootje vind ik heel erg leuk. Jij noemt het spaghettiseks?
Met z’n drieën noem ik het nog niet per se spaghetti, maar het is wel hetzelfde idee: dat je echt met z’n drieën bezig bent. Als je met drie koppels bent en het wordt een mengelmoes, dán noem ik het spaghettiseks. En met z’n drieën heb je dat natuurlijk ook snel.
Met z’n drieën vind ik dat leuk, ja. Ik heb ook trio’s gedaan waarbij ik met twee vrouwen aan het spelen was, of twee mannen en één vrouw, maar dat is toch meer één-op-één in plaats van met z’n drieën samenspelen. Dat vind ik minder leuk. Hetzelfde met een kwartetje: dan ben je met iemand anders aan het spelen, maar eigenlijk is het gewoon twee duo’s.
Dat vinden wij dus ook jammer. Als het alleen maar partnerruil is, dan hebben wij zoiets van: het is leuker als het een mengelmoes is. En dat gebeurt eerder met meer mensen. Dan is het niet zo van: ik ben met die man bezig, dus die vrouw moet met mijn partner bezig zijn.
Dat noem je een heel leuk punt. Want dan krijg je heel erg dat “als dit, dan dat”-verhaal.
En dan voel je verplichtingen. Er zijn echt situaties waarin een koppel dat verwacht. Het moet nooit zo zijn dat je een wederdienst levert, of dat als jij oraal doet, de ander dat ook moet doen. Al dat moeten, al die verwachtingen, moeten eigenlijk gewoon weg.
Daar ben ik het mee eens. Ik vind: in een relatie hoort niks. Of dat nou een één-op-één relatie is of een spel met meerdere mensen. Je stemt dingen met elkaar af: dit gaan we doen, dit zijn de kaders, dit vinden we leuk. Maar niks hoort. Je maakt je eigen regels.
Waarom BDSM meer vrijheid geeft
Je hebt het allemaal meegemaakt: parenclub, trio, kwartet. Maar uiteindelijk is BDSM wat voor jou werkt.
Ja, dat geeft mij meer vrijheden. Het geeft mij meer speeltoestellen, zeg maar. Mijn speeltuin is groter.
Wat bedoel je daarmee?
Mijn ervaring bij een parenclub is dat het voornamelijk om de seks draait. In de BDSM-wereld en op de feestjes daar draait het veel meer om de verbinding. Dat vind ik heel erg leuk.
Hoe Victor gigolo werd
Ergens in die ontdekkingstocht heb je ook je huidige vrouw ontmoet, en ben je gigolo geworden. Geef eens de korte versie.
Ik hou van spanning. Ik vind spanning en nieuwe dingen doen leuk, dat heb ik mijn hele leven gedaan. Op een gegeven moment was ik aan het daten en ontmoette ik mijn vrouw. Op een gegeven moment zei ze: ik kom zo lekker thuis bij jou, het voelt zo geaccepteerd.
Dat ze helemaal zichzelf kan zijn.
Precies. En voor mij was dat zoiets van: dit is normaal wat ik doe. Niet om het te bagatelliseren, maar dat hoorde ik wel vaker. Toen zei ze: er zouden meer vrouwen baat bij hebben. Dat was ook het moment dat ik dacht: wat kan ik nu nog meer aan spannende dingen gaan doen? Nou, misschien kunnen we dat eens uitproberen. En in mijn dagelijks leven, als ik geen gigolo ben, ben ik psychotherapeut. Dus ik weet wel een beetje hoe mensen in elkaar zitten.
Dat lijkt me een mooie toevoeging op gigolo.
Juist om die verbinding te scheppen. En om dan te gaan spelen rondom: wat is oké, wat is niet oké, waar liggen grenzen. Die grenzen altijd heel erg waarderen, en daarin heel veel communiceren. Toen dacht ik: dan gaan we maar eens knallen. Een website de lucht in, en we zien wel wat er gebeurt.
Waar vind je een derde?
Veel mensen vragen zich af: ik wil best een extra persoon erbij, maar waar kom ik die tegen?
In de winkel extra mannen, maar ik weet niet waar die staan. Even bij de Albert Heijn vragen: waar staan hier de extra mannen?
Ja, en ondertussen ligt hij andersom in je winkelwagentje. Niet per se de perfecte manier, denk ik. Je hebt natuurlijk datingsites, maar dat is zoeken naar een speld in een hooiberg. En je kunt de stoute schoenen aantrekken en naar een parenclub gaan, maar dan is die stap ook weer spannend. Er zijn dus ook koppels die jou mailen of bellen.
Ja. En goed om terug te komen op waarom ik gigolo geworden ben: ik zei ook tegen mijn vrouw dat vrouwen toch zo aan seks kunnen komen? Die lopen een kroeg binnen en zeggen: doe maar seks. En dan staan er achttien mannen in de rij. Zij zei: niet iedere vrouw zit zo in elkaar, de match moet goed zijn, het moet klikken, en iemand moet kunnen luisteren. Dat is hetzelfde als het over die derde persoon gaat. Als jij een advertentie zet, of je reageert op een advertentie, dan is nog de vraag: wat voor persoon is dit? Klikt het? Kan die communiceren, kan die grenzen aangeven, kan die luisteren naar grenzen?
Als je iemand zomaar ergens oppikt, zit communiceren en luisteren niet standaard in het pakket bij heel veel mensen.
Nee, dat denk ik ook niet.
Waarom betalen het makkelijker maakt
Ik heb het wel eens meegemaakt, bij een date met een vrouw alleen. We starten het spel, ik begin wat dingen te doen. Op een gegeven moment zegt zij: stop, stop, stop, ik wil niet meer. Dat is helemaal prima, voor haar was dat op dat moment voldoende. Maar trek iemand van de straat, of reageer op een advertentie en nodig iemand uit, en zeg dat dan halverwege.
Dan voel jij de druk dat die ander het hele pakket verwacht.
Dan wil die ander doorzetten. Of hij kan wel luisteren, maar gaat teleurgesteld naar huis. En waar de druk dan ook nog ligt: durf ik te zeggen dat ik het genoeg vind?
Dat is enger, ja. Je wil iemand niet kwetsen. Terwijl als jij voor iemand betaalt: je hebt betaald. Ik heb zelf best moeite met ontvangen, of in ieder geval met lang ontvangen, want dan schiet ik in de modus: is diegene het niet beu? Dan ben ik alvast aan het nadenken over terugdoen. Terwijl als je voor iemand betaalt, hoef je helemaal niks.
Dat maakt het een heel stuk makkelijker. Die grenzen maken het makkelijker, de kaders zijn helder. Ik vraag ook altijd naar wensen. Soms zijn dat hele bijzondere wensen, en soms is het: ja, maakt niet zoveel uit.
Over wensen uitspreken
Jij zegt: ik vraag naar wensen. Maar doe je dat ook tijdens het spel? Ik heb best wat mensen die aan mij vragen: wat vind je fijn? En dan denk ik: doe gewoon. Ik zeg wel stop als ik het niet leuk vind. Verras me. Maar dan weet ik al wat je gaat doen omdat ik het gevraagd heb, en dan vind ik het niet meer zo leuk.
Breng nou spontaan een bosje bloemen voor me mee. Hier, het bosje bloemen. Ja, dat is niet spontaan.
Precies. Maar ik moet eigenlijk wel beter leren dat het oké is om het te zeggen.
Het ligt ook aan hoe het proces loopt. Kijk, als jij met iemand op bed ligt en hij vraagt: wat wil je dat ik nu doe?
Oh nee, dat is nog erger.
Precies. En: was dit fijn? Zal ik het nog een keer doen, of wil je dat ik iets anders doe? Daar gaan bij jou de nekharen van overeind.
Ander voorbeeld: als jij het heel fijn vindt om onder je voeten gekieteld te worden, maar je hebt het nooit gecommuniceerd, hoe moet ik dat dan weten?
Dat kun je ook niet weten.
Tijdens het spel vraag ik niet zo heel veel. Ik let heel erg op de energie van iemand, of ik goed zit of niet goed zit. Ik luister heel erg of mensen stop zeggen.
En niet iedereen durft dat te zeggen.
Nee, maar ik oefen het altijd vooraf. Kun je even stop zeggen? Ik wil weten dát je het kunt zeggen. En vooraf, in het voorgesprek over WhatsApp, vraag ik vaak: wat vind je leuk, waar gaan je fantasieën naar uit? Dan weet ik het. Maar dan is het antwoord niet direct gekoppeld aan wat ik op de date doe.
Het is als een chique restaurant met een menu dat je niet zelf kiest. Dan vragen ze ook: wat vind je lekker en wat niet? Als jij zegt dat je geen vis eet, dan weten ze dat. En dan krijg je geen vis, alleen maar omdat je het hebt aangegeven.
Een eerste trio met een koppel
Je wordt door koppels geboekt voor bijvoorbeeld hun eerste trio. Hoe gaat dat?
Ik krijg meestal een mailtje of een appje, meestal van de man. De man neemt hierin vaak wat meer initiatief dan de vrouw, en die zegt: ik wil graag een man erbij voor mijn vrouw.
Check je dan of die vrouw het er ook echt mee eens is?
Ik check altijd of de vrouw het ermee eens is. Inmiddels heb ik daar stevige voelsprieten voor: welk type man zo’n mailtje stuurt, en wat er in de woorden en eventuele plaatjes zit die ze sturen. Soms vraag ik ook of ik even met de vrouw kan appen, of ik maak een groepsgesprek aan. Het is net wat zij fijn vinden, en hoeveel rode of groene vlaggen ik zie.
Als iemand zegt: ik wil een verrassingsfeestje voor mijn vrouw organiseren. Dat is meestal een fake vraag. Al kan het ook een echte wens van haar zijn, en dat het als het eenmaal geregeld is toch iets wordt van: oh shit, ik wist niet dat ik dit echt ging doen.
Ook dan kan het nog steeds. Als ze aangeeft dat ze toch niet alles wil, dan doe je dat gewoon niet. Maar ik kan me voorstellen dat je bij een eerste trio denkt: hoe moeten we dit met z’n drieën gaan doen? Jij stuurt het dan een beetje, zodat er niet iemand zit toe te kijken. Stel dat die man niet zo initiatiefnemend is, geef je dan aan: geef daar eens een kus?
Ik zal dan sneller initiatief nemen om het spel te starten. En ik zal hem sneller erbij roepen: kom hier.
Ik denk dat sommigen dat nodig hebben.
Dat geeft extra aansporing. Bijna een soort permissie om mee te doen.
Cuckolding en hotwife
Je hebt ook verzoeken waarbij het juist om cuckolding gaat. Leg eens uit?
Als bij een man-vrouwstel de man het heel fijn vindt om te kijken hoe zijn vrouw seks heeft met iemand anders, en daarbij mogelijk ook nog vernederd wordt: dat er om zijn penis gelachen wordt.
Dat hoeft niet, het kan ook alleen het toekijken zijn. Er zitten gradaties in. En heet zij dan de hotwife?
Dat is daarvan afgeleid.
Kom je dat veel tegen?
Dat kom ik vrij veel tegen, ja. En dat is omdat, dat wist ik van tevoren ook allemaal niet, een hoop mannen die fantasie hebben, maar het niet met hun vrouw durven te bespreken. Dus er komt niet zo heel vaak een date van.
Dan zou je dus een date hebben waarbij zij het niet weet, en jij wel weet dat hij in het hoekje moet blijven zitten. Dat is een rare gewaarwording voor die vrouw. Als een man het leuk vindt, betekent dat niet dat de vrouw er zin in heeft.
Nee. Maar het kan wel een hele leuke dynamiek zijn.
Het appeltaartgesprek
Als je niet van elkaar weet wat je wilt: hoe open je dat gesprek zonder dat je partner in de verdediging schiet?
Ik heb daar een keer een leuk verhaal over gehoord. Een stel had op zich een goede relatie, maar ze zijn uit elkaar gegroeid, want het matchte niet meer. Een jaar of vijf, acht later komen ze elkaar tegen op een BDSM-feestje. Ze kijken elkaar aan: hé, leuk dat je er bent. Hou jij hier ook van? Ja, jij ook? En toen zijn ze weer samengekomen.
Oh mijn god, wat een verhaal. Hadden ze maar gewoon het gesprek geopend.
Dat geef ik mee in psychotherapie, aan stellen, maar ook als een vrouw mij alleen boekt omdat het met haar man niet matcht: ga het gesprek aan. En wat ik daarin belangrijk vind. Ik noem het wel eens het appeltaartgesprek. Dat ik vrij tegen jou kan zeggen: goh, ik heb zin in appeltaart. Zonder dat jij denkt: oh, ik móet een appeltaart gaan regelen.
Ja, want ik zou meteen naar de supermarkt lopen voor die appeltaart.
Maar ik mag toch wel zeggen dat ik zin heb in appeltaart? Zeker als het helemaal onbekend is, zou ik zo insteken: ik wil even wat met je bespreken, en je hoeft er helemaal niks mee. Ik wil alleen dat je het in je achterhoofd weet. Dat zou ik een paar keer zeggen.
En dan zeg ik het wel. Maar dan hoop je dat het over een tijdje wel…
Nee. Ik wil kwijt dat ik zin heb in appeltaart, en daar hoef je helemaal niks mee. Als je appeltaart ook lekker vindt, dan kunnen we het misschien onderzoeken. Maar het hoeft niet.
Oké: ik wil hem in ieder geval niet uit de supermarkt, ik wil een zelfgebakken appeltaart. Maar ik weet nog niet wanneer ik daar tijd voor heb of zin in heb.
Dan kun je het gesprek op inhoud vormgeven in plaats van op verwachting. Ik zeg tegen jou: ik heb zin in appeltaart. Jij zegt: wat voor soort appeltaart? Met schijfjes of met stukjes? Met een harde korst of een zachte? Een ouderwetse oma-appeltaart of een moderne? Met glazuur? Dan heb je een gesprek over waar mijn wens ligt.
En waar de wens van de ander ligt, en of die elkaar tegenkomen.
Dan ga je samen de oplossing zoeken. Het kan best zijn: met een lekkere dot slagroom. Zou een stroopwafel met slagroom ook iets zijn wat je lekker vindt? Ja, dat vind ik ook heel lekker, en die heb ik toevallig in huis. Dan kom je van “ik heb zin in appeltaart” bij een stroopwafel met slagroom die voor mij ook aan mijn wens voldoet.
Het belangrijkste is dus hoe je hem insteekt. Niet meteen zeggen dat je zin hebt in appeltaart, maar dat zinnetje ervoor: dat je iets wil delen zonder een verwachting van de ander.
Dan haal je meteen de druk en het appèl bij de ander weg. En als ik het níet zou zeggen, dan zou ik een geheim voor je hebben.
En dan wordt die appeltaart nog interessanter.
Mogelijk. Maar er staat dan iets tussen onze relatie in. Ik weet: hij heeft zin in appeltaart, hij houdt van appeltaart, ik vind het echt niet te vreten, geef mij maar slagroomtaart. Prima. Maar dan staat het niet tussen jullie in.
Geen emotionele verwikkelingen
Wat we nog niet genoemd hebben: het is ook fijn dat het niet emotioneel wordt, het contact met jou. Als je als stel iemand erbij zoekt, kan je al snel bang zijn dat er een emotionele band ontstaat.
De partner hoeft niet jaloers te worden. De grenzen zijn gewoon helder.
Waarom rust er nog een taboe op?
Het klinkt eigenlijk helemaal niet zo gek als we het allemaal opnoemen. Waarom ligt er dan toch nog zo’n taboe op betalen voor seks? Iedereen wordt er toch happy van?
Als je last hebt van je rug ga je naar de masseur. Dat is heel normaal. En als die masseur wat hard knijpt, zeg je: nee, dat is te hard, ik heb het graag wat lager.
Dat vind ik trouwens lastig, tegen een masseur zeggen dat hij iets anders moet doen. Terwijl ik daar wél voor betaal.
Puntje ontdekt. In principe zou het heel normaal kunnen zijn: ik heb een bepaalde behoefte, mijn lichaam zit vast, ik ga kijken naar een oplossing. Maar een professional inhuren op seksueel gebied is nog steeds raar. Voor mannen is het enigszins oké, en voor vrouwen is het raar, vies, doe je niet. Iedere vrouw kan toch zoveel seks krijgen als ze wil?
Ik vind het zonde. Ik hoop dat we hiermee een klein beetje bijdragen aan laten zien dat daar geen taboe op hoeft te zitten.
In de reviews op mijn site lees ik telkens dat vrouwen weer helemaal gaan opbloeien. Ik word weer gezien. Ik word weer fijn aangeraakt.
Wij zijn gewoon veel meer bezig met het pleasen van de ander en te weinig met zeggen waar we zelf behoefte aan hebben. En door die betaling haal je die blokkade weg.
Ja. En ik vraag meestal achteraf: hoe is het geweest, wat vond je ervan, wat heeft het je gebracht? Van die verhalen sta ik echt stil.
Mooi dat je dat vraagt. Ik heb genoten van deze aflevering, en ik kijk nu al uit naar de volgende, waarin we dieper de wereld van BDSM induiken.
Deze aflevering verscheen eerder in de podcast van Brabants Meisje. Het vervolggesprek gaat over BDSM.