Medical play zonder witte jas: het onderzoek is de scène

Vrouwen die me hierover schrijven beginnen zelden bij een voorwerp. Ze beschrijven een kamer, iemand die er de tijd voor neemt, en een geldige reden om stil te blijven liggen.

Dat is de scène. Er komt in de meeste gevallen geen instrument aan te pas, en de jas is optioneel.

Wat er dan wel gebeurt

Medical play is erotisch rollenspel waarin twee volwassenen de rollen van de spreekkamer overnemen: onderzoek, behandeling, verpleging. De versie die het vaakst gespeeld wordt, ziet er zo uit.

Je wordt binnengelaten. Er is een intakegesprek, en de vragen worden onderweg persoonlijker dan een echte arts ze ooit zou stellen. Iemand maakt aantekeningen. Dan volgt een onderzoek: kijken, aanraken, benoemen wat er gezien wordt. Er wordt gevraagd of je even zo wilt blijven liggen. Er wordt niets behandeld en er gaat niets naar binnen.

En dat is de hele scène. Van begin tot eind duurt zoiets makkelijk een uur, en niemand hoeft onderweg iets te verzinnen.

Dit ligt vlak tegen inspectie aan, waar het kijken zelf het onderwerp is. Het verschil zit in de aankleding. Medical play leent een procedure die iedereen kent, en die procedure regelt vooraf al waarom dit mag, zodat er onderweg niets meer verleid hoeft te worden.

De jas doet minder werk dan je denkt

Een uniform helpt sommige mensen de rol in te stappen, en voor wie een uniformfetisj heeft is het kledingstuk zelf het onderwerp. Voor de rest is het rekwisiet.

Wat de scène draagt, zijn drie dingen die niets kosten. De volgorde, want een onderzoek gaat van vraag naar kijken naar aanraken en nooit andersom. Het tempo, want het is traag en methodisch. En de taal, want iemand die hardop benoemt wat hij ziet, houdt de rol overeind zonder één keer streng te hoeven doen.

Ik heb scènes gedaan waarin de enige rekwisieten een notitieblok en een lamp waren. Dat werkte beter dan de keren dat er een tas met spullen bij stond, en de reden is simpel: spullen leiden af van het enige dat hier telt, namelijk dat er iemand naar je kijkt die er niet mee ophoudt.

Waarom stilliggen werkt

Omdat je voor één keer niets hoeft.

Dat is de aantrekkingskracht die vrijwel iedereen noemt en die bijna niemand meteen zo formuleert. In bed hoort er van alles bij: reageren, meedoen, laten merken dat het goed gaat. Bij een onderzoek is de opdracht dat je blijft liggen en antwoord geeft. Meer niet. Voor vrouwen die gewend zijn de regie te voeren, is dat zeldzaam genoeg om spannend te zijn.

Zeldzaam is de fantasie ook niet. Jennifer Eve Rehor ondervroeg 1.580 vrouwen uit de kinkgemeenschap voor Archives of Sexual Behavior, en medical play met een dokter- of verpleegkundigerol kwam daar uit op 47,22 procent deelname in enige vorm. Bijna de helft. In een groep die verder over van alles verschilt.

Eén ding gebeurt er niet. Angst voor de dokter gaat hier niet van over, en wie een naar ziekenhuisverleden heeft moet dit niet inzetten om dat te overschrijven. Dat werkt vaker averechts. Het is precies de reden dat deze scène meer dan gemiddeld baat heeft bij een gesprek vooraf.

Verzorgen in plaats van onderzoeken

Er is een tweede rol die net zo goed zonder gereedschap kan, en die krijgt minder aandacht dan hij verdient: nursing.

De dokter onderzoekt, de verpleging verzorgt. Wassen, verschonen, voeden, iets aangereikt krijgen omdat je verondersteld wordt aan bed gebonden te zijn. Het is dezelfde omkering, maar dan warm in plaats van klinisch. Voor wie zich bij het klinische register ongemakkelijk voelt, is dit vaak de vorm die wel past.

Wees er wel op bedacht dat het woord in de scene ook iets anders dekt, namelijk adult nursing: drinken aan de borst. Welke van de twee iemand bedoelt, blijkt meestal pas als je het vraagt.

Waar het gereedschap begint

Op het moment dat er iets het lichaam in gaat, verandert het spel van aard. Niet in intensiteit, in risico.

De eerste stap is nog mild: een eendenbek of een ander speculum houdt een opening open zonder iets op te rekken. Het interessante eraan is niet de sensatie, maar dat je zelf niets meer kunt sluiten. Hygiëne gaat vanaf hier meetellen en improviseren houdt op.

Daarna wordt het serieuzer. Een dilator rekt wél op. Een klysma of enema brengt vloeistof in de endeldarm, met vullen en aandringen als het eigenlijke onderwerp. En een katheter gaat via de urinebuis de blaas in, een gebied dat normaal steriel is.

Bij die laatste groep speelt de wet mee. Artikel 36 van de Wet BIG noemt catheterisaties, injecties en puncties als voorbehouden handelingen. Artikel 35 verbiedt anderen die beroepsmatig te verrichten. Artikel 96 gaat verder en kent die beperking niet: wie buiten noodzaak schade of een aanmerkelijke kans op schade aan de gezondheid van een ander veroorzaakt bij handelingen op het gebied van de individuele gezondheidszorg, is strafbaar. Dat artikel geldt voor iedereen, ook thuis, ook met z’n tweeën.

Ik doe dit deel niet. Geen katheters, geen injecties, geen klysma’s. Dat zijn medische handelingen en een spelafspraak is daar geen goede plek voor. Wat ik wel doe is de kant die de meeste vrouwen blijken te bedoelen, en hoe dat binnen een afspraak wordt opgebouwd staat op de pagina over de BDSM-date.

Wat je vooraf afspreekt

Vier dingen, en ze kosten samen vijf minuten.

• Of er iets naar binnen gaat. Aan die ene vraag hangt of hygiëne en wetgeving meedoen of niet. Beantwoord hem vooraf, niet halverwege, want halverwege is precies wanneer niemand nog nee zegt.
• Welke woorden je gebruikt voor je eigen lichaam. Bij een onderzoek wordt er hardop benoemd wat er gezien wordt, en dat is precies waar mensen zich kunnen verslikken. Zeg van tevoren welk register je wilt: klinisch, plat, of ergens ertussenin.
• Hoe je eruit stapt. Een stopwoord is hier belangrijker dan bij de meeste scènes, want de rol schrijft voor dat je stil ligt en meewerkt. Zonder afgesproken woord kan protesteren onderdeel van het spel lijken.
• Wat er na afloop gebeurt. Passief zijn is vermoeiender dan het lijkt. Reken op tijd om weer op gang te komen.

Waar je zou beginnen

Bij de kale versie. Twee stoelen, een lamp, iemand die vraagt en aantekeningen maakt, en jij die verder niets hoeft dan blijven liggen en antwoord geven. Er hoeft niets voor gekocht te worden.

Bevalt het, dan weet je waarom. Bevalt het niet, dan heb je niets gekocht.