Je eerste keer op een speelfeest: wat je kunt verwachten

De vraag die me het vaakst wordt gesteld over een speelfeest is niet wat er gebeurt. Het is of je er raar bij loopt als je niets doet.

Nee. Je loopt er raar bij als je zonder te vragen iemand aanraakt. Niets doen is de meest gekozen bezigheid van de avond.

Wat een speelfeest is

Een avond waarop mensen in een ingerichte ruimte samen spelen, met toezicht en met regels. Meer is het niet. In het Engels heet het een play party, en de ruimte waar het gebeurt heet vaak een dungeon, wat een misleidend woord is voor wat meestal een verwarmde zaal met meubels is.

Het verschil met een fetishfeest zit in de nadruk. Op een fetishfeest draait het om kleding en om gezien worden; er is een dresscode en er wordt gedanst. Op een speelfeest draait het om wat er in de speelruimte gebeurt. Veel avonden zijn allebei tegelijk, en dan is de speelruimte een aparte zaal waar de muziek zachter staat.

Er bestaat ook een variant zonder spel: de munch. Dat is een bijeenkomst in een café of restaurant, in gewone kleren, waar alleen wordt gepraat. Voor veel mensen is dat de echte eerste stap, en wat mij betreft een verstandige.

De huisregels zijn de kern, niet de bijlage

Elke locatie heeft huisregels, en die krijg je bij binnenkomst of vooraf per mail. Lees ze. Ze verschillen per plek en ze zijn geen formaliteit.

Wat er vrijwel altijd in staat:

• Geen telefoons, geen foto’s. Op de meeste plekken moet je telefoon in een kluisje of in je tas blijven. Dit is de regel die het strengst wordt gehandhaafd, omdat iedereen in die zaal iets te verliezen heeft.
• Vraag voordat je iets aanraakt. Ook een schouder. Ook iemands speelgoed.
• Loop niet door een scène heen. Rond een plek waar gespeeld wordt geldt een denkbeeldige ruimte waar je omheen loopt, ook als dat een omweg is.
• Geen alcohol of drugs voor wie speelt. Vrijwel overal een harde regel, voor beide kanten van de scène.
• Wat je ziet, blijft daar. Je herkent iemand van je werk, en dat gesprek voer je niet.

Wie de DM is en waarom je hem zoekt

In de speelruimte loopt iemand met een herkenbare band, een shirt of een badge. Dat is de DM, de dungeon monitor. Zijn taak is toezicht: hij let op de veiligheid van wat er gebeurt, grijpt in als iets misgaat, en is het aanspreekpunt bij twijfel.

Wat een DM níet is: een beveiliger die je eruit gooit. En ook niet iemand die beoordeelt of jouw vraag dom genoeg is om niet te stellen.

Zoek hem op zodra je binnen bent, nog voordat je iets wilt. Zeg dat het je eerste keer is. Op elke goede avond levert die zin een rondleiding op, en soms iemand die de rest van de avond even bij je langsloopt. Dat is geen bijzondere behandeling. Dat is waarvoor die rol bestaat.

Kijken hoort erbij

Wat er in de speelruimte gebeurt, heet openbaar spel: spelen waar anderen bij zijn. Dat betekent dat gekeken worden onderdeel is van de afspraak die de spelers met elkaar hebben gemaakt.

Kijken mag dus. Meedoen niet, tenzij het is gevraagd. Er zit meer afstand tussen die twee dan nieuwe bezoekers denken, en daarom een paar praktische dingen:

Sta niet te dichtbij. Anderhalve meter is ruim, en je ziet alles.

Zeg niets terwijl het gebeurt. Ook geen compliment. Wie in een scène zit, hoort een stem uit het publiek als een onderbreking.

Loop weg als je genoeg hebt gezien. Er is geen etiquette die zegt dat je moet blijven tot het einde.

Kijk ook naar de aftercare. Na afloop volgt vaak een periode van rust met een deken en water. Dat is geen bijzaak, en het is voor veel nieuwe bezoekers het meest verhelderende deel van de avond. Wat daar gebeurt, staat op de pagina over aftercare.

Wat je meeneemt

Weinig. Een handdoek, water, en iets waarin je je op je gemak voelt.

Over kleding: op een speelfeest is de dresscode meestal soepeler dan op een fetishfeest, maar straatkleding valt op. Iets eenvoudigs in zwart is nooit verkeerd. Neem schoenen mee die je binnen kunt aanhouden, want veel locaties willen geen buitenzolen op de vloer.

Verder: je eigen speelgoed als je dat hebt, en anders niet. Op de meeste plekken is er materiaal, en dat wordt tussen gebruikers schoongemaakt. Vraag hoe dat gaat als je het wilt weten. Dat is een normale vraag.

Ga niet alleen, of ga juist wel

Beide werkt, en het hangt af van wat je nodig hebt.

Met iemand mee is de laagste drempel. Je hebt iemand om naast te staan in de eerste tien minuten, en dat zijn de tien minuten die het zwaarst zijn. Het nadeel is dat je aan die persoon vastzit en dat je makkelijk de hele avond in een hoek blijft praten.

Alleen gaan dwingt je om iemand aan te spreken, en dat gebeurt sneller dan je denkt: op deze avonden is een nieuw gezicht geen bedreiging maar een gespreksonderwerp. Regel dan wel een safe call, iemand die weet waar je bent en hoe laat je je meldt. Dat doe ik zelf ook, en het is geen wantrouwen maar een gewoonte.

Wat ik ervan zie

Vrouwen die mij hierover schrijven, hebben bijna allemaal hetzelfde beeld in hun hoofd: een zaal waar iedereen naar hen kijkt zodra de deur opengaat. Wat er in werkelijkheid gebeurt, is dat vrijwel niemand opkijkt.

De eerste keer is meestal saaier dan verwacht en dat is precies goed. Je loopt rond, je kijkt, je praat met twee mensen, je gaat om half een naar huis en je hebt niets gedaan. Dat is een geslaagde eerste keer.

Wil je liever eerst met iemand praten die deze avonden kent, dan kan dat ook. Ik ga er zelf, en ik beantwoord vragen erover zonder dat je iets hoeft te boeken. Wat een avond samen eruitziet als je wél verder wilt, staat bij BDSM-date.