Elektroplay

Wat is elektroplay?

Elektroplay (Engels: electro play, voluit erotic electrostimulation) is spel waarbij zwakke stroompjes over de huid worden gezet en de zenuwen eronder prikkelen. De prikkel komt niet van aanraking maar van het apparaat, en loopt van kriebelen tot fel steken. Elektroplay kent één regel die niet onderhandelbaar is: de stroom blijft weg bij het hart.

Hoe elektroplay in de praktijk werkt

Elektroplay begint bijna altijd te laag. Dat is opzet: je zoekt de onderkant en klimt vandaar omhoog.

Een gangbaar verloop. Twee pads op de bovenbenen, huid schoon en droog, en de sterkte traag omhoog tot er iets te voelen valt. Wat dan gebeurt verrast vrijwel iedereen: het voelt niet als aanraking maar als iets dat van binnenuit begint. Laag kriebelt het, halverwege klopt het mee met een ritme dat het apparaat kiest, daarboven wordt het scherp. En de spier onder de pad trekt aan zonder dat jij dat doet.

De fout die mensen maken is de knop te snel opendraaien. Anders dan bij een klap zie je niets aankomen, dus kondigt degene die de knop heeft elke verhoging hardop aan.

De begrenzing is niet vrijblijvend. Het Britse NHS schrijft voor TENS voor: niet op de nek, de mond of de ogen, niet op geïrriteerde, beschadigde, ontstoken of gevoelloze huid, en niet gelijktijdig op borst en rug. Dat laatste is precies de route die door het hart loopt, en daar komt de scene-regel “nooit boven de gordel” vandaan.

Hoe stroom op een zenuw werkt

Niet door pijn te maken, maar door de zenuwgeleiding te verstoren.

Het apparaat komt uit de pijnbestrijding. UMC Utrecht beschrijft TENS, transcutane elektrische neurostimulatie, als een behandeling die met zwakke stroompjes pijn vermindert, en noemt drie werkingen: verstoring van de zenuwgeleiding die maakt dat je pijn voelt, afgifte van pijnstillende stoffen, en spierontspanning. De NHS voegt toe dat het vermoedelijk werkt doordat het lichaam endorfine vrijgeeft en pijnsignalen tegenhoudt op weg naar de hersenen.

Dat verklaart het merkwaardigste kenmerk van elektroplay: hetzelfde apparaat dat pijn kan maken, is ontworpen om pijn te dempen. Het verschil zit in stand, plaats en duur.

De grenzen zijn medisch vastgelegd. UMC Utrecht is er kort over: elektrodes mogen absoluut niet op de halsslagaders, de huid eronder moet gaaf zijn, en bij een pacemaker of ICD beslist de cardioloog mee. De NHS noemt daarnaast epilepsie en zwangerschap.

Waarom mensen elektroplay doen

Om een prikkel die je met handen niet kunt maken.

De aantrekkingskracht zit in het gebrek aan aanloop. Bij een hand of een zweep voel je de beweging en de lucht ervoor. Bij stroom is er niets: het is er, of het is er niet. Anticiperen kan dus niet, en juist dat vinden mensen spannend.

Wat het per betrokkene doet:

• Voor wie het ondergaat is de winst dat je lichaam iets doet wat je zelf niet kunt tegenhouden. Een spier die aantrekt terwijl jij niets doet, is een andere ervaring dan pijn verdragen.
• Voor wie de knop heeft ligt het genoegen in fijnregeling. Één klik verschil is voelbaar, en dat maakt dit het meest precieze gereedschap in de kast.
• Voor twee mensen samen wordt het gesprek vooraf concreter: het gaat over plek, sterkte en een signaal.

Misverstanden over elektroplay

“Zolang het niet hard staat, kan er niets gebeuren.” Onjuist. Het risico voor de hartfunctie bestaat volgens de encyclopedie ook bij lage stroom en spanning. Wat het gevaarlijk maakt is de route door het lichaam, niet de stand van de knop.

“Een TENS-kastje is een medisch apparaat, dus veilig.” Het is een medisch apparaat mét contra-indicaties. UMC Utrecht sluit de halsslagaders uit, eist gave huid, en verwijst bij een pacemaker of ICD naar de cardioloog. Een apparaat is zo veilig als de plek waar je het zet.

“Je kunt er zelf een bouwen.” Dat is precies de vorm waarbij het in het verleden is misgegaan. Zelfgebouwde apparaten op netstroom, met de stroom door de borstkas, zijn in de literatuur de terugkerende factor bij ernstige incidenten. Koop dus apparatuur die voor dit doel gemaakt is.

Wat ik er zelf van zie

Ik ben Victor, gigolo, sinds 1990 in de BDSM-wereld en met een achtergrond als psychotherapeut. Stroomspel hoort bij wat ik op een bdsm-date doe, en op mijn profiel staat bij mijn opleidingen letterlijk: naalden en electroplay, zeker weten. Dit is dus geen boekenkennis.

De eerste keer is het opvallendst. Vrouwen die pijn goed kunnen hebben, schrikken hier eerder, en niet omdat het harder is. Wie een zweep hoort, zet zich schrap. Bij stroom lukt dat niet.

Het tweede: het gaat bijna altijd te snel. Niet doordat iemand te ver wil, maar doordat de laagste standen zo weinig lijken dat je denkt dat er niets gebeurt. Ik draai daarom in stapjes die belachelijk klein aanvoelen, en zeg elke keer wat ik doe.

En dit vraag ik altijd, voordat er een pad op de huid komt: heb je een pacemaker, epilepsie, hartklachten, of ben je zwanger. Dat is geen formulier. Bij één ja gaat dit niet door.

Wat je zelf kunt doen

• Vraag naar pacemaker, ICD, neurostimulator, epilepsie, hartritmestoringen en zwangerschap voordat je een apparaat aansluit, en stop bij één ja.
• Houd alles onder de gordel en laat de stroom nooit van de ene naar de andere kant van de borstkas lopen.
• Gebruik uitsluitend apparatuur die hiervoor gemaakt is. Niets zelfgebouwd, en niets op netstroom.
• Plak alleen op gave huid, en nooit op de hals; UMC Utrecht sluit de halsslagaders uitdrukkelijk uit.
• Draai in kleine stapjes omhoog en zeg elke keer wat je doet, want de ander kan zich hier niet schrap zetten.
• Spreek af dat de knop terug mag zonder uitleg, in beide richtingen.

Meer lezen over elektroplay

Op deze site staat de Engelse spelling met het apparatenoverzicht bij electro play, de categorie waar dit spel onder valt bij edgeplay, en de hoek waarin de mannelijke variant meestal wordt geplaatst bij CBT. De blogcategorie over de gevaren van BDSM gaat over risico’s in gewone taal.

Buiten deze site is de patiëntenfolder van UMC Utrecht het nuchterste stuk over wat een TENS-kastje doet en waar het niet mag, geschreven voor mensen die het apparaat mee naar huis krijgen. De NHS-pagina over TENS geeft dezelfde regels in het Engels.

Bronnen

• Transcutaneous electrical nerve stimulation (TENS). National Health Service (Verenigd Koninkrijk). Levert de omschrijving van TENS als behandeling die met een zwakke stroom de zenuwen bereikt, de veronderstelde werking via endorfine en het tegenhouden van pijnsignalen, en de uitsluitingen: niet bij epilepsie, een pacemaker of zwangerschap zonder medisch fiat, niet op geïrriteerde, beschadigde, ontstoken of gevoelloze huid, niet op nek, mond of ogen, en niet gelijktijdig op borst en rug.
• Pijnbehandeling met TENS. UMC Utrecht. Levert de betekenis van de afkorting, de drie werkingen (verstoring van de zenuwgeleiding, afgifte van pijnstillende stoffen, spierontspanning), de eis dat de huid onder de elektrodes gaaf is, het uitdrukkelijke verbod om elektrodes op de halsslagaders te plakken, en het advies om bij een pacemaker of ICD de cardioloog te raadplegen.

Verwante begrippen

• Electro play. Dezelfde praktijk onder de Engelse spelling, met de terminologie en de apparaten.
• Edgeplay. De categorie waar elektroplay onder valt, en wat dat kader vraagt.
• CBT. De hoek waarin erotische elektrostimulatie in de vakliteratuur wordt geschaard.
• Endorfine. De stof die in de werking van TENS wordt genoemd, met wat daarvan is gemeten.
• E-stim. Het gereedschap: welke kastjes en elektroden er bestaan en wat de knoppen doen.
• Neon wand. Een van de apparaten waarmee elektroplay wordt gedaan, met de herkomst en de harde grens erbij.
• TENS. Het kastje zelf, en waarom “nooit boven de gordel” een samenvatting is van één echte regel.
• Violet wand. Het apparaat dat op afstand vonkt in plaats van stroom door je heen te sturen.