Ik wil onderdanig zijn

Je wilt het, en je hebt het nog nooit hardop gezegd

Dat is de gewone volgorde. De wens is er vaak jaren voordat er een woord voor komt, en het woord komt meestal pas nadat iemand een boek heeft gelezen of een serie heeft gezien en dacht: dát.

Wat je precies zoekt weet je op dat moment nog niet. Dat hoeft ook niet. Je hoeft alleen te weten wat je nieuwsgierig maakt, en dat is genoeg om over te beginnen.

Wat het woord onderdanig betekent en waar het vandaan komt, staat op de begrippenpagina over de onderdanige. Deze pagina gaat over iets anders: hoe je van “ik denk dat ik dit wil” bij een avond komt waarin het ook echt gebeurt.

Wat je precies weggeeft

Niet jezelf. Een stuk besluitvorming, voor een afgesproken tijd.

Ali Hébert en Angela Weaver interviewden voor The Canadian Journal of Human Sexuality negen dominanten en twaalf onderdanigen over wat hun rol oplevert. Eén winstpunt hoorde alleen bij de onderdanige kant: het afstaan van controle. Niet de aanraking, niet de pijn. Het weggeven zelf.

Dat verklaart ook waarom dit zo vaak terechtkomt bij vrouwen die de hele dag beslissen. De rust zit niet in wat er gebeurt, maar in dat jij het even niet hoeft te bedenken.

En passief is het niet. Jij levert het kader: wat mag, wat niet, en waar het stopt. Binnen dat kader beslis ik. Buiten dat kader gebeurt er niets.

Wat mensen bang zijn om te vragen

Drie dingen, bijna altijd in deze volgorde.

“Vind je me raar?” Nee. Ik doe dit al ruim vijfentwintig jaar en er is weinig dat ik nog niet heb horen vragen. Wat mensen raar vinden aan zichzelf is meestal het gewoonste onderdeel van hun verhaal.

“Moet ik dan pijn hebben?” Nee. Onderdanig zijn en pijnspel zijn twee losse dingen die vaak samen worden genoemd. Een avond die volledig uit wachten, opdrachten en aandacht bestaat is een volwaardige avond.

“Wat als ik halverwege wil stoppen?” Dan stoppen we. Daar is het stopwoord voor, en het gebruiken is geen mislukking maar de bedoeling. Hoe dat werkt staat bij safeword.

Hoe zo’n avond in de praktijk begint

Met een gesprek, en dat gesprek is korter dan je denkt.

1. Je zegt wat je nieuwsgierig maakt. Eén zin is genoeg. “Ik wil een keer niets hoeven beslissen” is een compleet antwoord.
2. Ik vraag door naar wat je zeker niet wilt. Dat is het belangrijkste deel, en meestal weet je dat scherper dan wat je wél wilt.
3. We spreken een stopwoord af, en wat er gebeurt als het valt.
4. We spreken een eindtijd af. Niet omdat de klok leidend is, maar omdat weten wanneer het ophoudt je laat loslaten.

Wat er daarna gebeurt hangt af van wat er in stap één en twee is gezegd. Er is geen script dat voor iedereen werkt, en ik werk er ook niet mee.

Wat ik zelf zie gebeuren

Vrouwen schatten twee dingen stelselmatig verkeerd in.

Het eerste is de tijd. Wie vraagt om een lange avond, zit na twintig minuten vaak al ergens waar ze niet had verwacht te komen. Ik bouw daarom liever op over meerdere keren dan alles in één avond te willen.

Het tweede is de nazorg. Die wordt onderschat, en juist bij deze rol komt de terugslag soms pas de volgende dag. Wat dat is en wat je eraan hebt, staat bij subdrop en aftercare.

Wat me is bijgebleven van de gesprekken die ik hierover voer: bijna niemand komt achteraf terug op wat er precies gebeurd is. Ze komen terug op het moment waarop ze niets meer hoefden.

Waar je verder kunt lezen

Op deze site staat de definitie van de rol bij onderdanige, en staan de afspraken eromheen bij consent, harde grens en safeword.

Buiten deze site is de interviewstudie van Hébert en Weaver het meest de moeite waard, omdat twaalf onderdanigen daarin in hun eigen woorden zeggen wat de rol oplevert en wat eraan tegenvalt. Wie liever meetwerk leest, vindt het onderzoek van Ambler en collega’s vrij te downloaden.

Wanneer je hierover met mij wilt praten

Je hoeft niet te weten wat je wilt om te mogen mailen. De meeste eerste berichten die ik krijg zijn drie regels lang en beginnen met een verontschuldiging, en die verontschuldiging is nergens voor nodig.

Wat er daarna gebeurt, bepaal jij. Hoe een avond eruitziet staat op de pagina over de BDSM-date.

Bronnen

• Perks, problems, and the people who play: A qualitative exploration of dominant and submissive BDSM roles. Ali Hébert & Angela Weaver, The Canadian Journal of Human Sexuality 24(1), 49–62, 2015 (DOI 10.3138/cjhs.2467). Semi-gestructureerde interviews met 9 dominanten en 12 onderdanigen. Levert het afstaan van controle als het enige winstpunt dat alleen bij de onderdanige rol hoort, en de omschrijving van onderdanigen als mensen die controle willen afstaan en de ander willen plezieren.