Vragen over intimiteit na een scheiding

Ja. Je kunt weer intimiteit ervaren zonder je op dating-apps te storten of meteen een nieuwe relatie aan te gaan. Geen eindeloos swipen, geen teleurstellende eerste dates, geen verplichtingen voor daarna.

Voor veel vrouwen na een scheiding is dat het echte struikelblok. Niet dat ze niets willen, maar dat de weg ernaartoe, profiel, foto’s, gesprekken die nergens heen gaan, meer energie kost dan het oplevert.

Wat hier wegvalt is de onderhandeling. Je hoeft niemand te overtuigen, niemand te beoordelen, en er is geen tweede afspraak waar je iets van moet vinden. Alleen aandacht en nabijheid, op een moment dat jou uitkomt.

Nee, en er bestaat geen voorgeschreven wachttijd voordat je weer naar aanraking mag verlangen. Of het nu weken of jaren na je scheiding is, en of je nu veertig of zeventig bent: jouw tempo is het enige dat telt.

De rouwtijd die mensen om je heen in gedachten hebben, gaat vaak meer over hun eigen ongemak dan over jou. En “te oud” bestaat hier niet: de vrouwen die boeken lopen tot ver in de zeventig.

De enige vraag die er wél toe doet is of je nieuwsgierig wordt als je eraan denkt, of vooral misselijk. Nieuwsgierigheid met zenuwen is een prima startpunt.

Door de tijd te nemen en niets te forceren. De eerste keer met iemand nieuw na je scheiding voelt spannend, en sommige vrouwen noemen het niet voor niets een tweede ontmaagding.

We beginnen rustig, met een gesprek, en gaan alleen zo ver als jij op dat moment wilt. Dat mag ook betekenen dat er de eerste keer niets gebeurt behalve praten en tegen elkaar aan zitten. Dat is geen halve afspraak.

Wat de meeste zenuwen wegneemt is weten hoe het loopt. Daarom vertel ik vooraf de volgorde: aankomen, drinken, praten, en pas daarna verder, en pas verder als jij dat zegt.

Die angst is logisch, en hij komt hier bijna nooit uit. Afwijzing is precies wat er niet gebeurt: er is geen moment waarop ik beoordeel of je goed genoeg bent, want dat is de opzet niet.

Dat klinkt misschien te makkelijk, maar het is wel het verschil met een date. Bij een date lopen jullie allebei een risico, en dat weet je de hele avond. Hier loopt niemand dat risico, en dat merk je meestal binnen het eerste half uur.

Wat er na jaren alleen vaak onder zit, is niet de angst voor afwijzing maar het idee dat je het verleerd bent. Ook dat valt in de praktijk mee.

Je weet het meestal niet vooraf, en dat hoeft ook niet. Een bruikbaardere vraag is: word ik nieuwsgierig als ik eraan denk, of vooral misselijk?

Nieuwsgierigheid met zenuwen is een prima startpunt. Vrijwel iedereen die hier komt heeft die combinatie, en de zenuwen zakken meestal in het eerste uur. Weerzin is iets anders, en dat is een signaal om te wachten.

Je hoeft ook niet in één keer te beslissen. Bellen kost niets, een koffiedate ook bijna niets, en na allebei weet je meer over jezelf dan na nog een avond nadenken. En besluit je te wachten, dan is dat een antwoord en geen uitstel.

Ja, en het gekke is: overdag valt het meestal mee. Het is dat uur na het eten, als de tv aanstaat en er niemand naast je zit, waarin het hard aankomt.

Bijna elke vrouw die net uit een lange relatie komt noemt precies dat moment. Niet de grote dingen, niet de feestdagen, maar de gewone dinsdagavond waarop niemand vraagt hoe je dag was.

Wat daar het meest tegen helpt is niet meteen een nieuwe relatie. Het is aanraking en aandacht zonder dat je er iets voor terug hoeft te doen, en dat mag ook een tijdelijke oplossing zijn zonder dat het iets over je zegt.

Natuurlijk mag dat, en het zegt niets over of de scheiding een goed besluit was. Je kunt blij zijn dat hij weg is en tegelijk zijn warmte missen.

Dat zijn twee dingen die niet bij elkaar lijken te passen en die bij vrijwel iedereen tegelijk voorkomen. Wat je mist is meestal niet die persoon maar de aanwezigheid: iemand die er is, ademt, warm is. Dat is een lichamelijk gemis, geen verraad aan je besluit.

En het is ook precies het gemis waar het minst over gepraat wordt, omdat het zo klein klinkt. Het is niet klein. Je hoeft het aan niemand uit te leggen, ook niet aan jezelf.

Volstrekt normaal, en het overvalt veel vrouwen. Verlangen verdwijnt zelden vanzelf; het zakt weg als er jaren niets tegenover staat.

Valt die situatie weg, dan komt het terug, soms met een kracht die je van jezelf niet kende. Dat voelt verwarrend omdat het niet past bij het beeld van rouw, en omdat je omgeving iets anders verwacht.

Het is geen terugslag en geen fase die je moet uitzitten. Het is eerder een teken dat er ruimte is gekomen. Wat je ermee doet is aan jou, en dat mag ook zijn: er eerst eens rustig achter komen wat je precies wilt.

Ja, en het verschil is groter dan het van buiten lijkt. Bij een scheiding is er meestal een besluit geweest, en vaak boosheid om op te leunen. Bij verlies is er niets van dat alles. Alleen afwezigheid.

Wat in beide gevallen hetzelfde is: aanraking zonder dat er een nieuwe relatie uit hoeft te komen, en geen termijn waarna het “mag”. Anders liggen het schuldgevoel, de vraag wat de kinderen ervan vinden, en het gemis dat vooral ’s nachts komt.

Die vragen komen hieronder allemaal aan bod. Twijfel je welke van de twee bij jou past: dat hoeft niet vooraf vast te staan.

Ja, dat bestaat, en je bent lang niet de enige die het zo formuleert. Je kunt weer aangeraakt, vastgehouden en begeerd worden zonder dat er een nieuwe relatie of enige verplichting bij komt.

Alleen warmte en nabijheid, op de momenten dat jij dat wilt, zonder dat het ergens toe hoeft te leiden. Er komt geen man die de volgende ochtend wil weten waar hij aan toe is, en er is niemand die na drie keer over de toekomst begint.

Voor veel weduwen is dat precies de reden dat ze hier terechtkomen en niet op een datingsite. Niet omdat ze niemand willen, maar omdat ze niet nog eens iemand willen verliezen.

Ja, dat mag, ook als er nog geen jaar voorbij is. Er bestaat geen wachttijd en er is geen rouwperiode waarna het opeens netjes wordt.

Verlangen betekent niet dat je hem vergeet. Het betekent dat je nog leeft, en dat je lijf dat ook weet. Vaak eerder dan je hoofd het wil toegeven. Dat die twee niet gelijk oplopen is normaal en het maakt je niet harteloos.

De termijn die anderen in gedachten hebben gaat bovendien meestal over hun eigen ongemak, niet over jou. Je hoeft dat verlangen aan niemand uit te leggen, en aan mij al helemaal niet.

Nee. Intimiteit met iemand anders is geen ontrouw aan je overleden partner. Er was geen breuk, er was liefde, en die liefde blijft gewoon bestaan.

Een ander toelaten wist hem niet uit en je doet hem er niets mee tekort. Dat het toch zo voelt, komt doordat je lijf de oude reflex nog kent: er was jarenlang precies één iemand bij wie dit hoorde. Die reflex verdwijnt langzamer dan het verstand.

Wat vrouwen achteraf het vaakst zeggen is dat het schuldgevoel vooraf zat, in de weken van twijfelen, en dat het tijdens de avond zelf nauwelijks opkwam. Je hoeft dat gevoel ook niet weg te praten voordat je iets doet.

Ze hoeven het niet te weten. Dat klinkt misschien als ontwijken, maar het is gewoon waar: dit is jouw leven en er is niets aan te melden.

Er komt geen naam in beeld, er verandert niets in jullie huis, en er is niets waar iemand tegenaan loopt. Geen nieuwe partner die aan tafel schuift, geen gesprek over of het al mag. Betaal je contant, dan is er ook niets terug te vinden.

En wil je het ooit wél vertellen, dan is dat jouw keuze en niet iets waar je nu al over hoeft na te denken. Veel vrouwen doen dat uiteindelijk aan één dochter, en de reactie valt bijna altijd mee.

Dat gemis is lichamelijk, en daarom helpt praten er zo weinig tegen. Warmte naast je in bed is iets wat je huid zich herinnert, niet je hoofd.

Vrouwen vertellen me dat ze met een dikke trui slapen, of met de verwarming hoger dan nodig, of met een kussen in de rug. Dat is geen aanstellerij; dat is je lichaam dat iets probeert op te lossen.

Wat daar het dichtst bij komt is een overnachting: samen inslapen en samen wakker worden, met of zonder dat er verder iets gebeurt. Voor veel vrouwen is die ochtend het onverwachte deel, niet de nacht. Meer daarover bij Erotische overnachting.

Dat is misschien wel het stilste verlies van allemaal, en het wordt bijna nooit hardop gezegd.

De rollen die je nog hebt zijn allemaal zorgend. Je bent er voor de kinderen, voor je ouders, voor iedereen die op je leunt, en je bent er waarschijnlijk goed in. Wat wegviel toen hij wegviel is de enige plek waar je zelf begeerd werd, waar iemand naar je keek in plaats van iets van je nodig had.

Dat terugkrijgen hoeft geen nieuwe relatie te zijn. Een avond waarin het een keer om jou gaat is soms genoeg om te merken dat die vrouw er nog gewoon is.

Dat hoor ik het vaakst van iedereen, en veel vaker dan het missen van seks. De kleine aanrakingen zijn het zwaarst: een hand in je nek terwijl je staat af te wassen, een zoen in het voorbijgaan, een arm om je heen op de bank.

Die kwamen honderd keer per week en vroegen niets, en precies daarom kun je er nergens om vragen. Je kunt een vriendin bellen voor een gesprek. Je kunt niemand bellen voor een zoen in het voorbijgaan.

Dat is wat een afspraak wel kan bieden: aanraking die nergens om vraagt en nergens heen hoeft. Meer daarover bij Aanraking en huidhonger.