Nog maagd op latere leeftijd: is dat gek of abnormaal?

Nee. En ik weet dat je dat antwoord verwacht, dus hier is waarom het klopt.

Nog maagd zijn op je dertigste, veertigste of later komt veel vaker voor dan uit de gesprekken om je heen zou blijken. Dat komt doordat er precies één groep is die er nooit over praat, en dat is de groep waar het over gaat. Iedereen die hierin zit, denkt dat zij de uitzondering is.

Hoe het meestal is gelopen

Het verhaal dat ik het vaakst hoor, is bijna altijd hetzelfde en het is zelden dramatisch.

Op de middelbare school gebeurde het niet, om redenen die toen logisch voelden: verlegenheid, een strenge opvoeding, ziekte, een groep waarin je er net naast viel. Daarna kwam studeren of werken, en toen was het al een ding geworden. Iets dat uitgelegd moest worden. En met elk jaar werd die uitleg zwaarder, terwijl het onderwerp steeds moeilijker aan te snijden viel.

Ergens onderweg kantelt het. Het gaat dan niet meer over seks maar over wat het over jou zegt. Dat is een veel zwaardere vraag, en hij houdt mensen langer tegen dan de eerste keer zelf ooit zou doen.

Wat het níet betekent

Het zegt niets over je aantrekkelijkheid. De vrouwen die hiermee bij mij komen zijn niet minder aantrekkelijk dan anderen; ze zijn alleen voorzichtiger geweest, of ze hebben pech gehad met timing.

Het zegt ook niets over of je het kunt. Er valt weinig te kunnen. Wat mensen “ervaring” noemen is vooral gewenning aan het ongemak, en dat leer je in een uur.

En het is geen achterstand die je moet inhalen. Er is geen schema waar je uit loopt.

Wat er soms wél onder zit

Bij een deel van de vrouwen speelt er iets lichamelijks, en dat is het benoemen waard omdat het oplosbaar is. Pijn bij penetratie of verkramping kan op vaginisme wijzen, en daar valt veel aan te doen: met rust, glijmiddel, veel tijd, en soms met een bekkenbodemfysiotherapeut of seksuoloog. Wie jarenlang bang is geweest voor pijn, heeft vaak een lichaam dat die angst inmiddels bevestigt.

Bij een ander deel zit er een nare ervaring onder die nooit “erg genoeg” leek om hulp voor te zoeken. Ook dat is oplosbaar, en ook daarvoor geldt: dat is een andere weg dan deze.

Over dat maagdenvlies

Kort, want het is een hardnekkig misverstand: er is geen vliesje dat dicht zit en kapot moet. Wat er zit is een randje rekbaar weefsel aan de ingang van je vagina, dat bij de meeste vrouwen al een opening heeft en soepel meegeeft.

Ongeveer de helft van de vrouwen bloedt bij de eerste keer helemaal niet, en dat zegt niets. Bloed je wel, dan komt dat meestal door spanning en te weinig vochtigheid. Niet doordat er iets scheurt zoals het woord suggereert.

Het woord is dus ongelukkig gekozen. Wie het loslaat, houdt een geruststellender beeld over: iets dat rekt, niet iets dat breekt.

Hoe een eerste keer er rustig uit kan zien

Traag. Dat is het hele antwoord.

We beginnen met praten, met iets te drinken, en er gebeurt in het eerste uur meestal niets behalve wennen. Ik vertel wat er gaat gebeuren voordat het gebeurt, en we spreken af hoe je stopt: één woord, geen uitleg.

Wat er daarna gebeurt bepaal jij, en penetratie hoeft geen doel te zijn. Voor veel vrouwen is een eerste afspraak vooral aanraking, en pas een tweede gaat verder. Dat is geen halve stap; dat is meestal de verstandige volgorde.

En als je niets voelt of het valt tegen: dat is normaal. Spanning zet gevoel uit, en de eerste keer is voor bijna iedereen vooral onwennig. Dat betekent niet dat er iets mis is met je, maar dat je lijf nog aan het kijken is of het veilig is.

Het voordeel dat je nu wel hebt

Wat op je zeventiende ontbrak, heb je nu wel: je kunt zelf bepalen hoe het gaat. Wie, waar, hoe lang, en wat er zeker niet gebeurt. Dat is geen schrale troost. Het is precies het verschil tussen een eerste keer die je overkomt en een die je kiest.

Wat vrouwen achteraf het vaakst zeggen is dat het gewoner was dan verwacht. Geen omslagpunt, geen gebeurtenis met een hoofdletter. Vooral opluchting, en verbazing dat er zoveel jaar spanning aan vooraf was gegaan.

Hoe ik dit begeleid staat bij Ontmaagding. Twijfel je: stel gewoon een vraag. Dat kost niets, en je hoeft nergens ja op te zeggen.

En mocht je dit lezen zonder ook maar iets van plan te zijn: dat is ook goed. Er is geen leeftijd waarop het moet, en er is geen versie van dit verhaal waarin je iets hebt gemist dat niet meer in te halen valt. De enige vraag die er echt toe doet is of je er zelf mee zit. Zo niet, dan is er niets aan de hand. Zo wel, dan is er meer mogelijk dan je waarschijnlijk denkt.