Waarom ik geen vluggertjes doe

Ongeveer één keer per week valt er een bericht binnen dat begint met: “Hoi, doe je ook een vluggertje?” Bijna altijd laat op de avond. Soms staat er meteen een tijdstip bij, alsof het om een pizza gaat die over veertig minuten koud wordt.

Mijn antwoord is elke keer hetzelfde. Nee.

Niet omdat ik het te min vind. Niet omdat ik moeilijk doe over geld. De reden is een stuk saaier: wat ik doe werkt gewoon niet op die snelheid. Ik kan het wel proberen, maar dan lever ik iets af waar we allebei niet blij van worden. En daar ga ik geen rekening voor sturen.

Door Victor, gigolo in Amsterdam.

Snelheid is het probleem niet. Haast wel.

Even voor de duidelijkheid: ik heb niks tegen snel. Seks mag kort zijn. Seks mag ongeduldig zijn, tegen de keukenkast, met je jas nog half aan. Dat is soms het lekkerste wat er is.

Maar dat soort snel ontstáát. Het is het gevolg van spanning die al in de lucht hing. Wat mensen bedoelen als ze om een vluggertje vragen, is iets anders: ze willen die spanning overslaan en meteen bij het eind uitkomen. En dat is precies het stuk dat je niet kunt overslaan.

Je lijf weet dat verschil beter dan je hoofd. Een lichaam dat zich haast, spant zich aan. Een lichaam dat zich veilig voelt, laat los. Ik kan je niet in tien minuten laten loslaten bij een man die je nog nooit hebt gezien, hoe goed ik ook ben. Niemand kan dat.

Wat er in het eerste half uur gebeurt

Mensen denken vaak dat het begin van een afspraak opwarmen is. Beleefdheden, een glas wijn, een beetje praten tot het echte werk begint.

Zo werkt het bij mij niet. Dat eerste half uur ís het werk.

In dat half uur merk ik hoe je ademt. Waar je handen heen gaan als je zenuwachtig bent. Of je harder lacht dan je eigenlijk bedoelde. Hoe lang je oogcontact vasthoudt voor je wegkijkt, en of dat wegkijken verlegen is of iets heel anders. Wat je zegt over waarom je hier bent. En vooral wat je daarbij niet zegt.

Dat zijn geen leuke details. Dat is de hele kaart. Zonder die kaart doe ik maar wat, en “maar wat doen” voelt precies zoals het klinkt. Technisch misschien prima. Verder nergens.

Vrouwen vertellen me dit ook regelmatig over eerdere ervaringen. Niet dat het slecht was. Het was alleen niemand in het bijzonder, bij niemand in het bijzonder. Dat is wat je krijgt als er geen tijd is geweest om erachter te komen wie er in de kamer ligt.

De rekensom die niet uitkomt

Stel dat ik een vluggertje van drie kwartier zou aanbieden. Wat gaat er dan af?

De thee gaat eraf. Het gesprek waarin je uitlegt dat je dit eigenlijk best spannend vindt, dat schrappen we ook. Weg is het moment waarop ik vraag wat je absoluut niet wilt, en dat is nou net het moment waarop de meeste mensen pas durven zeggen wat ze wél willen. En de stilte na afloop? Die halen we niet eens. Terwijl daar achteraf het meest over wordt nagedacht.

Wat blijft er over? De handeling. Alleen dat.

En eerlijk: daar heb je mij niet voor nodig. Dat kun je goedkoper krijgen, sneller, en met minder gedoe. Ik zeg dat zonder enig oordeel. Ik zeg alleen dat ik dat niet ben, en dat ik niemand een luxe-ervaring wil verkopen die door de klok wordt platgedrukt tot iets functioneels.

Instantnoedels of een diner

Stel je een chef-kok voor die zijn vijfgangenmenu omtovert tot een fastfoodmaaltijd. Klinkt niet zo lekker, toch? Nou, zo is het met mij ook. Een vluggertje is instant noedelsoep: snel klaar, en meestal teleurstellend.

Ik ben nu eenmaal allergisch voor half werk. Geen haastwerk. Echte connectie vraagt kostbare tijd en zorgzaamheid, net zoals een meesterlijk gebrouwen kop koffie of een zondagmiddag die uitloopt tot het buiten donker wordt. Wie neemt er nou afhaalkoffie als er latte art op tafel kan staan, met een hartje bovenop?

Ik wil dat elke seconde telt. Dat elke glimlach oprecht is en elke aanraking met aandacht gegeven wordt. Daar heb ik tijd voor nodig: om te luisteren, om te begrijpen, en om erachter te komen waar jij eigenlijk voor gekomen bent.

Twee uur is geen luxe, het is de ondergrens

Daarom begint een ontmoeting bij mij bij twee uur. Dat is geen trucje om een hoger bedrag te rechtvaardigen. Je kunt de tarieven gewoon nalezen, ze staan er allemaal, vanaf € 500. Twee uur is simpelweg het punt waaronder ik mijn werk niet goed kan doen.

In twee uur is er ruimte om aan te komen. Om te wennen aan een vreemde in je ruimte, of aan een hotelkamer die nog niet van jou voelt. Om te merken dat er niets moet. Pas als dat besef indaalt, en meestal duurt dat langer dan mensen verwachten, begint er iets te verschuiven in hoe iemand ademt en beweegt.

Dat moment kun je niet plannen. Je kunt er alleen genoeg tijd omheen zetten zodat het kán gebeuren.

En ja, dat kost meer dan een uurtje. Het levert ook iets heel anders op.

“Maar ik heb echt weinig tijd”

Die hoor ik ook, en die is volkomen terecht. Een vol gezin. Een baan die niet meebeweegt. Een partner die niet elke avond weg is, en een oppas die om elf uur naar huis wil. Voor veel vrouwen is drie uur vrijmaken lastiger dan het geld regelen.

Dat is geen reden om het maar in te korten. Dat is een reden om het slimmer te plannen. Een middag werkt vaak beter dan een avond. Dinsdag is rustiger dan zaterdag, ook wat hotelprijzen betreft. En vijftien minuten rijden in plaats van een uur scheelt meer dan je denkt.

Ik denk daar graag in mee. Wat ik niet doe, is de ontmoeting zo ver uitkleden dat er alleen een handeling overblijft. Dan liever een keer geen afspraak, en over twee maanden een goede.

Vooraf contact is geen formaliteit

Nog iets wat mensen soms verrast: ik boek geen ontmoeting met iemand die ik helemaal niet ken. We hebben eerst contact. Een paar berichten en meestal een telefoongesprek, en soms een kop koffie op neutraal terrein als jij dat prettiger vindt.

Dat is deels voor mijn eigen veiligheid en die van jou. Maar het is vooral omdat het scheelt op de dag zelf. Als we elkaars stem al kennen, hoeft het eerste half uur niet meer op te gaan aan aftasten. Dan kun je binnenkomen en gewoon zijn.

Een vluggertje sluit dat allemaal uit. Dat is nou juist het idee erachter: geen aanloop, geen naam, geen gedoe. Ik snap de aantrekkingskracht daarvan. Ik snap ook waarom het bij mij niet past.

Heb je een speciale datum op het oog, benader me dan ruim van tevoren. Liever te vroeg dan te laat. Dan is er tijd om elkaar eerst te spreken en om die dag rustig in te richten.

Veelgestelde vragen over vluggertjes en tijdsduur

Doe je echt nooit iets korts? Nee. Twee uur is de ondergrens, en daar wijk ik niet van af. Ook niet als iemand aanbiedt het volle tarief te betalen voor een uur.

Betekent dat dat het altijd zwaar en diep moet zijn? Absoluut niet. Een ontmoeting mag licht zijn, lacherig, zonder één diepzinnig gesprek. Tijd nemen gaat niet over zwaarte, het gaat over ruimte. Wat je in die ruimte doet bepaal jij.

Kan ik dezelfde dag nog afspreken? Zelden. Ik werk op afspraak en meestal met wat aanloop. Vraag het gerust, maar ga er niet vanuit.

Wordt het na een paar keer sneller? Wel makkelijker. Als we elkaar kennen, valt de aftastfase grotendeels weg en zit je sneller ontspannen. Korter boeken dan twee uur kan alsnog niet.

Wat ik dan wel doe

Ik ben geen automaat. Ik ben iemand die een paar uur volledig aanwezig is bij één persoon, en dat is eerlijk gezegd het enige waar ik echt goed in ben.

Zoek je een vluggertje, dan ben je beter af bij de drive-thru. Maar hunker je naar iets dat met liefde en aandacht is klaargemaakt, waarbij we samen kunnen lachen en praten en écht genieten, dan ben je bij mij aan het juiste adres. Kwaliteit boven kwantiteit. Altijd met een vleugje humor en een royale snuf zorgzaamheid.

Als dat is wat je zoekt, kan ik veel voor je betekenen. Twijfel je nog, stuur dan gerust een appje. Vragen kost niets en verplicht tot niets. Wil je eerst zien wat een langere ontmoeting inhoudt, kijk dan bij intiem samenzijn. En als je eruit bent, kun je me hier boeken.

Neem de tijd. Dat is letterlijk het hele punt.