Vragen over de eerste keer

Nee, het is niet gek en zeker niet abnormaal. Nog maagd zijn op je dertigste, veertigste of later komt vaker voor dan je denkt, en het zegt niets over wie je bent of wat er mis met je zou zijn.

In de praktijk hoor ik bijna altijd hetzelfde verhaal: het moment kwam er nooit, en met elk jaar werd de drempel hoger. Niet omdat je niet wilde, maar omdat het inmiddels iets is dat uitgelegd moet worden, en dat maakt het zwaarder dan het is.

Er is geen leeftijd waarop het te laat wordt. Wat er wél verandert is dat je nu zelf kunt bepalen hoe het gaat, en dat is een voordeel dat je op je zeventiende niet had.

Ja, en dat is precies waar dit voor bedoeld is. Je kunt rustig ontdekken wat je fijn vindt, ook als je geen ervaring hebt en bang bent dat je onhandig bent.

Er is niets om goed of fout te doen. Je mag vragen stellen, dingen uitproberen, halverwege zeggen dat het toch niet is wat je dacht, en stoppen wanneer je maar wilt. Dat laatste kost niets en vraagt geen uitleg.

Wat het anders maakt dan een date: er is geen tweede persoon die ook iets wil. De hele avond gaat één kant op, en dat scheelt de helft van wat het normaal ingewikkeld maakt.

De eerste keer hoeft geen pijn te doen. Pijn ontstaat vooral door spanning en verkramping, niet omdat het nu eenmaal zo hoort. Dat idee is hardnekkig en het maakt het probleem groter: wie pijn verwacht, spant aan.

Verkramp je bij penetratie, dan kan dat op vaginisme wijzen. Daar valt veel aan te doen met rust, veel voorspel, glijmiddel, en vooral door penetratie niet het doel te maken.

Speelt er echt vaginisme, dan is een bekkenbodemfysiotherapeut of seksuoloog de aangewezen weg, en dat zeg ik dan ook gewoon. Wat ik bied is geen behandeling; het kan er wel goed naast staan.

Door klein te beginnen en de druk eraf te halen. Ben je zo zenuwachtig dat je verkrampt of bang bent dicht te klappen, dan helpt het om niet met de daad te beginnen maar met aanraking, ademhaling en een gesprek.

Bewust ademen houdt je in het hier en nu in plaats van in je hoofd. Dat klinkt als een cliché tot je merkt hoe snel je aandacht terugschiet zodra je even niet let op je uitademing.

En we hebben de tijd. Twee uur is het minimum, en bij een eerste keer plan ik liever langer, juist zodat het eerste uur op mag gaan aan gewoon wennen.

Waarschijnlijk wel, en dat is prima. Zenuwen zijn zichtbaar, en juist daarom vertel ik liever vooraf hoe het gaat lopen dan dat je moet doen alsof.

Onervarenheid is geen probleem dat verborgen moet worden. Het bepaalt alleen het tempo, en dat is iets waar we vooraf rekening mee houden in plaats van iets dat halverwege ontdekt wordt.

Doen alsof is trouwens het enige dat het echt lastig maakt. Wie moet acteren kan niet voelen, en dan gaat de avond over de voorstelling in plaats van over jou. Zeg dus gewoon dat het je eerste keer is; dat maakt de avond makkelijker, niet ongemakkelijker.

Ja, en het is een van de dingen waar ik het vaakst voor gevraagd word. Er is geen minimum aan ervaring, en het is niet raar om op je veertigste of zestigste nog weinig te hebben meegemaakt.

Wat er dan telt is tempo en uitleg, niet techniek. Ik vertel wat er gaat gebeuren voordat het gebeurt, ik check onderweg, en ik ga niet door omdat het nu eenmaal de volgende stap zou zijn.

Waar je op moet letten als je vergelijkt: vraagt iemand door op wat je nog niet weet, of belooft hij vooral dat alles kan? Dat verschil merk je in het eerste gesprek.

Dat gevoel hoor ik vaker bij vrouwen die er op latere leeftijd nog niet aan toe zijn gekomen. Het is alsof er een deel van je leven op pauze staat terwijl iedereen om je heen verder is.

Niet omdat je niet wilde, maar omdat het moment er nooit kwam en de drempel elk jaar hoger werd. Op een gegeven moment gaat het niet meer over seks maar over wat het over jou zegt, en dat is een veel zwaarder onderwerp.

Wat helpt is dat het eerste keer geen gebeurtenis met een hoofdletter hoeft te zijn. Meestal is het opluchting, geen omslagpunt, en achteraf zeggen vrouwen vaker dat het gewoner was dan verwacht.

Heel normaal, en het gebeurt vaker dan er ergens wordt opgeschreven. De eerste keer is voor veel vrouwen vooral spannend en onwennig, en spanning zet gevoel uit.

Dat je niets voelt betekent dus meestal niet dat er iets mis is met je, maar dat je lijf nog aan het kijken is of het veilig is. Dat is een verstandige reactie, geen defect.

En het is geen mislukte avond. Er is geen resultaat dat gehaald moest worden. Vaak is de tweede keer een compleet andere ervaring, precies omdat het onbekende er dan af is. En blijft het zo, dan zoeken we samen uit waar dat aan ligt in plaats van het weg te wuiven.

Nee. Er is geen vliesje dat dicht zit en kapot moet. Wat er zit is een randje rekbaar weefsel aan de ingang van je vagina, dat bij de meeste vrouwen al een opening heeft en soepel meegeeft.

Ongeveer de helft van de vrouwen bloedt bij de eerste keer helemaal niet, en dat zegt niets. Bloed je wel, dan komt dat meestal door spanning en te weinig vochtigheid, niet door iets dat scheurt zoals het woord suggereert.

Het woord “maagdenvlies” is dus vooral ongelukkig gekozen. Wie het loslaat, houdt een veel geruststellender beeld over: iets dat rekt, niet iets dat breekt.