Gigolo in Mönchengladbach

Grensstad zonder grensgevoel

Mönchengladbach ligt zo dicht tegen Limburg aan dat het voor veel Nederlanders eerder een buurstad is dan buitenland. Vanuit Venlo of Roermond ben je er in een half uur, vanuit Amsterdam in tweeënhalf.

De stad zelf is niet de mooiste van Duitsland en dat weet men hier zelf ook. Wat ze wel heeft: ruimte, goede verbindingen, en genoeg hotels met eigen parkeerruimte waar niemand op iemand let.

Wat we samen kunnen doen

Het Museum Abteiberg, gebouwd door Hans Hollein, dat als architectuur alleen al de moeite waard is. De Abteikirche boven op de heuvel. De Bunter Garten voor een uur groen. En de Schwalm-Nette natuurregio ten westen van de stad, die naadloos overgaat in het Nederlandse grensgebied.

Wil je liever meteen ergens rustig zitten, dan is dat net zo goed een begin. Vaak zelfs makkelijker als je gespannen bent.

Taal

Nederlands, Duits of Engels. In deze streek is Nederlands echt geen bijzonderheid.

Voor wie ik hierheen kom

Voor Nederlandse vrouwen die hier over de grens wonen of werken. Ook voor vrouwen die getrouwd zijn en al jaren niet meer worden aangeraakt zoals ze zouden willen. Voor vrouwen die weduwe zijn geworden. Net zo goed voor vrouwen in de omliggende dorpen, waar men elkaar kent en dit met niemand te bespreken valt.

Ook voor stellen die samen iets willen proberen. Bij mijn diensten lees je wat er mogelijk is.

Twijfels die ik vaak hoor

“Straks kom ik iemand tegen.” In een grensstad is dat een reële zorg, want er komen Nederlanders. Daarom groet ik niemand als eerste en ben ik wie jij zegt dat ik ben als jij mij aanspreekt.

“Ben ik hier niet te oud voor?” Nee, en dat meen ik oprecht. De vrouwen die me boeken zijn tussen de twintig en ver in de zeventig; de meesten zitten boven de vijftig.

“En als ik er halverwege mee wil ophouden?” Dan houden we op. Geen mislukking, geen probleem.

Praktisch

De rit vanuit Amsterdam is kort en vanuit Limburg nauwelijks een rit te noemen, dus de reiskosten zijn laag. Wat ze zijn hoor je voordat er iets vaststaat, en dat bedrag verandert daarna niet. Dat bedrag staat, ook achteraf.

Ik ken geen avondtarief, geen nachttarief, geen weekend- of feestdagtarief. Boeken jullie met z’n tweeën, dan blijft de prijs gelijk.

Discretie in de praktijk

Er staat geen bedrijf achter mij. Geen bureau, geen tussenpersoon, geen collega die je gegevens ook krijgt, en geen klantenbestand waarin jouw naam blijft staan. Berichten bewaar ik niet langer dan het gesprek loopt.

Bij aankomst val ik nergens mee op. Geen bloemen, geen begroeting die de straat hoort, en de auto zet ik neer waar jij dat wilt, desnoods een paar straten verderop, en dan loop ik. Kom je iemand tegen die je kent, dan ben ik wie jij zegt dat ik ben. Bedenk dat verhaal vooraf; ter plekke iets verzinnen gaat altijd mis.

De eerste keer

Eerst schrijven we wat. Ik vraag wat, jij vraagt wat, en in dat gesprek merk je zonder dat iemand het benoemt of het klopt. Bellen kan. Een keer rustig kennismaken zonder dat er die dag verder iets gebeurt, kan ook.

Bijna iedereen is de eerste keer gespannen, en dat hoort erbij. Wat het meest helpt is precies weten wat er gaat gebeuren, dus dat nemen we vooraf door: waar we elkaar zien, hoe laat, hoe ik binnenkom, wat er wel gebeurt en wat er niet gebeurt.

Op de dag zelf beginnen we langzaam. Zitten, praten, en pas als jij zover bent komt de rest. Bij de meeste vrouwen duurt dat eerste stuk langer dan ze vooraf hadden bedacht. En er hóéft niets. Een eerste afspraak die uit praten en een omhelzing bestaat is geen halve afspraak. Voor veel vrouwen is dat precies genoeg en gaat het pas een tweede keer verder. Daarna blijft het van mijn kant stil, tenzij jij je meldt.

Van gedachten veranderen mag

Ook halverwege, ook als je er speciaal een avond voor hebt vrijgemaakt en de kamer al geboekt is. Je hoeft daar geen reden bij te leveren.

Afspraken lopen sowieso zelden precies zoals bedacht. Soms wordt het rustiger dan gepland, soms juist niet. Ik heb daar geen voorkeur in en geen enkel belang bij, behalve dat het voor jou goed voelt.

Wat ik niet doe

Haasten. Doen alsof. Je ergens naartoe praten omdat het logisch lijkt. Contact zoeken als jij dat niet wilt.

En ik doe niet alsof dit iets is om je voor te schamen. Betaald gezelschap bestaat zolang er mensen bestaan, het is in Duitsland een gereguleerd beroep, en de vrouwen die me boeken zijn in overgrote meerderheid gewone mensen met een gewoon leven, een baan en een boodschappenlijstje.

Zo begint het

Schrijf me: waar je woont, en welke dagen je zou kunnen. Twee zinnen zijn genoeg, en meestal schrijf ik binnen een dag terug.