Vragen over wie ik ben

Ja. Ik ben Victor, gigolo met een achtergrond als psychotherapeut, en die combinatie is zeldzaam. Naast ruim vijfentwintig jaar praktijk breng ik de rust en de kennis mee om ook met angst, kramp of een nare ervaring zorgvuldig om te gaan.

Wat dat concreet betekent: ik merk het als iemand doorzet terwijl haar lijf iets anders zegt, en dan stop ik in plaats van door te gaan. Ik ga niet mee in het tempo dat jij denkt te moeten aanhouden.

Wees wel gewaarschuwd voor wat het níet is. Dit is geen traumatherapie en ik behandel niets. Zit er iets groters onder, dan zeg ik dat, ook als het betekent dat je beter niet boekt.

Door me te toetsen voordat je iets vastlegt. Je schrijft en belt altijd rechtstreeks met mij, niet met een tussenpersoon, dus je hoort mijn stem voordat je me ziet. Videobellen mag ook, en dat raad ik aan.

Vraag gerust om een extra, recente foto als je wilt controleren of ik ben wie ik zeg. Wie dat weigert is de verkeerde, en dat geldt voor iedereen in dit vak.

Wat je verder kunt nalopen: staan er prijzen op de site, zijn de reviews ongelijk van toon, en vraagt iemand door op je grenzen in plaats van op je verlanglijstje. Die drie samen zeggen meer dan welke belofte dan ook.

Onverdeelde aandacht, zonder dat er iets tegenover hoeft te staan. Dat is het hele verschil, en het klinkt kleiner dan het is.

Thuis is aandacht altijd wederkerig. Hij vertelt ook over zijn dag, hij wil ook iets, er ligt ook een verwachting, en dat is niet verkeerd, dat is een relatie. Maar het betekent dat er nooit een avond is die maar één kant op gaat.

Hier is dat er wel. Een paar uur waarin niemand iets van je terug wil, waarin je niet hoeft te vragen hoe het met hem was, en waarin je niet halverwege bedenkt dat je morgen nog iets moet goedmaken. Dat is iets wat je in een relatie eigenlijk niet kunt organiseren.

Vooral: geen haast maken. We beginnen met praten, niet met uitkleden, en dat eerste half uur is geen formaliteit maar het deel dat de rest mogelijk maakt.

Ik vertel wat er gaat gebeuren voordat het gebeurt, ik vraag hoe het voor je is, en ik laat stiltes gewoon vallen in plaats van ze op te vullen. De meeste spanning verdwijnt zodra blijkt dat er niets van je verwacht wordt.

Ik stel je niet gerust met complimenten over hoe je eruitziet. Dat werkt averechts, want dan gaat het alsnog daarover. Ik zeg liever gewoon dat het niets hoeft te worden.

Ja, en dat is een van de redenen dat vrouwen bij mij uitkomen. Ik ben psychotherapeut van beroep, en dat merk je vooral aan hoe ik luister: zonder oplossing, zonder advies dat je niet gevraagd hebt, en zonder dat ik ergens heen wil met wat je vertelt.

Huilen komt vaker voor dan je denkt, en meestal bij vrouwen die lang niet zijn aangeraakt. Ik schrik daar niet van en ik ga het niet oplossen; we blijven gewoon zitten tot het zakt.

Therapie verkoop ik niet. Zit er iets groters onder, dan benoem ik dat en verwijs ik je door. Dat is eerlijker dan doen alsof een avond dat oplost.

Die zijn er, en in de praktijk is het grootste deel van mijn klantenkring sowieso vijftigplus. Dat wordt zelden zo op een site gezet, maar het is wel de werkelijkheid van het vak.

Dat komt niet doordat jongere vrouwen dit niet willen. Het komt doordat de aanleiding meestal later in een leven ligt: na een scheiding, na een verlies, of na jaren waarin er langzaam iets verdween zonder dat er ooit ruzie over kwam.

Bij vrouwen boven de vijftig gaat het in de praktijk vaak dieper. Minder bezig met hoe ze het doen, meer met wat ze eigenlijk willen. Dat maakt een avond beter, niet voorzichtiger.

Ja, natuurlijk. Voordat je iets vastlegt stuur ik heldere, recente foto’s zodat je weet wie er voor je deur staat. Vraag gerust om een extra als je iets specifieks wilt zien.

Ze zijn er om te verifiëren, niet om ergens rond te slingeren. Discretie werkt twee kanten op: net zoals ik jouw privacy bescherm, ga jij vertrouwelijk om met wat je van mij krijgt.

Beter dan foto’s is trouwens videobellen. Een gezicht is te faken, een gesprek nauwelijks, en je ziet in vijf minuten hoe iemand beweegt en klinkt. Dat is meestal waar het op vastloopt of juist klikt. Vraag er gewoon om; ik vind dat geen wantrouwen maar verstand.

Nee. Ik kies zelf wie ik ontmoet en ik neem geen afspraak aan waar ik geen zin in heb, dus die situatie ontstaat niet.

Dat is meteen het eerlijke antwoord op wat er onder deze vraag zit: dat je bang bent dat iemand doet alsof. Die angst is terecht als iemand elke boeking aanneemt, want dan moet er wel toneelgespeeld worden. Kunnen weigeren is de enige echte garantie die je hebt.

Wat wel voorkomt is dat een avond minder bijzonder is dan een andere, voor allebei. Dat is geen walging, dat is hoe het tussen mensen gaat. Dat zeg ik dan ook gewoon, in plaats van het te verbergen.

Omdat ik daar goed in ben en het mijn hele werk is. Alles wat ik doe, van tantra tot BDSM tot een avond gezelschap, richt zich op vrouwen en op stellen waarbij zij de reden is.

Dat is een keuze, geen oordeel over mannen die hetzelfde zoeken. Er zijn collega’s die dat wel doen en die dat beter doen dan ik zou doen; als je daarnaar zoekt, zeg ik dat gewoon.

Bij stellen ligt het iets genuanceerder: hij mag erbij zijn, meekijken of meedoen, en dat spreken we vooraf af. Wat niet werkt is een boeking waarbij zij eigenlijk meegaat om hem een plezier te doen.

Wat je ook in het dagelijks leven aan me zou zien: meestal een nette broek en een overhemd, verzorgd maar niet opgedoft. Geen opvallende outfit en geen pak dat schreeuwt dat er iets bijzonders aan de hand is.

Dat is bewust. Lopen we samen een hotel of restaurant binnen, dan zien we eruit als twee mensen die samen wat gaan drinken, en dat is precies wat je wilt.

Wil je iets specifieks, een pak, juist heel casual, dat ene overhemd, zeg het gerust. Ik trek aan wat jij prettig vindt, en die vraag is minder gek dan je denkt; hij wordt vaker gesteld dan andersom.

Nee, en dat is ook niet het doel. Soms wel, soms niet, en het hangt van de avond af.

Ik heb geen enkele reden om dat te forceren of te faken, en dat scheelt me een hoop. Het scheelt jou ook iets: er is geen moment waarop de avond zogenaamd klaar is, en dus ook geen moment waarop het abrupt anders wordt.

Wat er onder deze vraag zit is meestal iets anders, namelijk of het voor mij ook echt is. Dat is het, en de reden is simpel: ik neem geen afspraken aan waar ik geen zin in heb. Vraag het gerust nog eens tijdens het voorgesprek.

Nee, en die vraag krijg ik vaker dan welke andere ook. Hij komt bijna nooit uit een echt oordeel over jezelf, maar uit de verwachting dat anderen zouden oordelen: je zus, een collega, je ex. Dat is een reactie op een publiek dat er niet is en ook niet komt.

Betalen voor tijd en aandacht doe je op tien andere plekken in je leven zonder dat iemand er iets van vindt. Dat dit over intimiteit gaat maakt het beladen, niet zielig.

De hele reeks twijfelvragen, doet hij alsof, ben ik te oud, wat als ik emotioneel word, staat bij Twijfel je nog?.