Getrouwd, en toch weer gezien worden

Hoi, ik ben Victor. Misschien lees je dit laat op de avond, als hij al slaapt.

Jullie zijn vijftien, twintig jaar samen. Er is niets mis, zou je zeggen als iemand het vroeg. Het huis loopt, de kinderen zijn groot of bijna, en jij bent de vrouw op wie iedereen kan rekenen. Alleen raakt niemand je nog echt aan. Jullie leven vriendelijk naast elkaar, als broer en zus. Er bestaat zelfs een woord voor: kamergenotensyndroom. Ongelukkig ben je niet eens. Onzichtbaar komt meer in de buurt, en op sommige dagen een beetje verwelkt. Dus vul je je dagen met werk en met zorgen voor anderen, zodat je niet hoeft te voelen wat je mist.

Vraagt hij ‘s avonds of er iets is, dan zeg je dat je moe bent. Want één eerlijke zin, en er ligt ineens een gesprek op tafel dat je niet wilt voeren. Dus zwijg je. Ook tegen je beste vriendin, terwijl je vermoedt dat zij thuis precies hetzelfde meemaakt. En hij? Dat hij geen zin meer heeft, is voor jullie allebei beladen. Dus zegt niemand iets.

Bij het ontbijt noem je de boodschappen en een bezoek aan je moeder. De tentoonstelling waar je eigenlijk in je eentje heen wilt, noem je niet. Soms is er een aanleiding: een trouwdag zonder één kus, of je veertigste verjaardag. Een vriendin die je fluisterend vertelt dat zij het gedaan heeft. Vaker is het een gedachte die al maanden terugkomt: dit kan toch niet het einde zijn?

Laat ik met dit beginnen: dat je dit leest, vraagt lef. Je hebt jarenlang gedaan wat er van je verwacht werd, vooral voor anderen, en soms omdat je geloof het zo vroeg. Misschien trouwde je jong, omdat dat nu eenmaal zo ging, en besefte je rond je veertigste dat je nooit een eigen seksleven hebt gehad. Dat er nu iets wakker wordt dat alleen van jou is, betekent niet dat er iets mis met je is. Ook niet als je je er schuldig over voelt, tegenover je kinderen of tegenover wat je ooit over trouw hebt geleerd.

Over getrouwde vrouwen oordeel ik niet. Nooit. Wat je zoekt is geen tweede leven, en ook geen man die zich in je gezin nestelt. Het is één plek waar jouw verlangen mag bestaan zonder dat het meteen een besluit over je huwelijk wordt. Je principes hoef je daarvoor niet overboord te gooien. Wat je gelooft en wat je voelt, mogen hier gewoon naast elkaar bestaan. En eerlijk: tegen een vreemde zeggen wat je wilt, is vaak makkelijker dan tegen de man met wie je al twintig jaar ontbijt.

Van achtergrond ben ik psychotherapeut. Bij mij mag je hardop denken zonder dat ik je ergens heen stuur. Therapie is dit niet, en advies over je huwelijk krijg je van mij evenmin.

• “Is dit niet gewoon vreemdgaan?” Je zoekt geen tweede leven en geen man die je gezin binnenkomt. Dit is iets voor jou, met een duidelijk begin en een duidelijk einde. Hoe je dat voor jezelf weegt, laat ik bij jou, en ik oordeel er niet over.
• “Ik weet niet eens wat ik wil.” Dat hoeft ook niet. Onderzoeken mag, zonder dat er een besluit uit hoeft te komen.
• “Stel je voor dat het uitkomt.” Je voornaam is genoeg, en betalen kan contant. Van mijn kant blijft er niets achter.
• “Moeten we niet eerst naar een seksuoloog?” Misschien helpt dat jullie samen ooit. Dit vervangt dat niet, en therapie is het ook niet. Dit is iets voor jou.
• “Vindt hij mij na al die jaren wel aantrekkelijk?” Wie ik zie, bepaal ik zelf. Klikt het niet, dan hoor je dat vooraf. Toneel speel ik niet.
• “Wat als ik verliefd word?” Dat kan gebeuren, en dan praten we erover. Het kader blijft helder, dus je hoeft nooit te raden wat dit is.
• “Kan ik dit wel maken tegenover mijn gezin?” Dat weeg jij, en ik oordeel er niet over. Eén ding zeg ik er eerlijk bij: denk je aan iets samen met je man, dan kan dat alleen als jullie het allebei echt willen. Een derde erbij redt geen relatie die al aan het zinken is. Hoe het voor stellen gaat, lees je bij een man erbij als stel.