Vragen bij twijfel en schaamte

Ik doe niet alsof, en de reden is simpeler dan een mooie belofte: ik kan nee zeggen. Ik neem geen afspraak aan waar ik geen zin in heb, en juist daarom hoef ik bij een ja niets te spelen. Wie elke boeking aanneemt, moet wel toneelspelen.

Wat aantrekkelijk hier betekent verschilt trouwens van wat je nu waarschijnlijk denkt. Het zit veel meer in hoe iemand vertelt, lacht en durft dan in hoe ze eruitziet. Na vijfentwintig jaar weet ik dat vrij zeker, en het is ook de reden dat ik nooit vraag om een foto voordat we hebben gepraat.

Twijfel je hierover, zeg het dan gewoon tijdens het eerste gesprek. Dan heb je meteen een idee hoe eerlijk iemand antwoordt.

Meestal hoor ik opluchting, en verbazing dat het zo gewoon was. De schaamte zit bijna altijd vooraf, in de weken van twijfelen en lezen en weer wegklikken. Die verdwijnt meestal binnen het eerste uur, ergens tussen het eerste drankje en het moment waarop blijkt dat er niets moet.

Wat er soms wel is: een dip een dag of twee later. Onrustig, verdrietig, zonder aanwijsbare reden. Dat is geen spijt maar een lichamelijke terugslag na intense nabijheid, het heet subdrop en het gaat vanzelf over. Ik vertel vooraf waar je op kunt letten, en je mag me in die dagen gewoon appen.

Wil je het van anderen horen in plaats van van mij: dat staat in hun eigen woorden op Reviews.

Nee. En ik weet dat je dat antwoord verwacht, dus hier is het waarom: de vrouwen die me boeken lopen van eind twintig tot ver in de zeventig, en er is geen maat, leeftijd of lichaam waarbij ik denk “die niet”. Wat een avond goed maakt is of je durft te zeggen wat je wilt, en dat heeft niets met je spiegelbeeld te maken.

De zorg zelf is trouwens het interessantste deel. Bijna iedereen die hier komt heeft jarenlang naar zichzelf gekeken door de ogen van iemand anders: een ex die iets zei, een tijdschrift, een huwelijk waarin het langzaam stil werd. Die stem is meestal luider dan de werkelijkheid.

Je hoeft me niet te geloven. Je hoeft alleen een vraag te stellen.

Nee, integendeel. Je kiest bewust voor je eigen genot en je regelt het zelf, en dat is geen zwakte maar juist kracht. Je betaalt voor tijd en aandacht, en dat doe je op tien andere plekken in je leven ook zonder dat iemand er iets van vindt: bij een kapper, een masseur, een coach. Dat het hier over intimiteit gaat maakt het beladen, niet zielig.

Zie het eens andersom. Betalen is eerder een compliment dan iets om je voor te schamen. Je zegt er namelijk mee dat jouw plezier de moeite waard is, dat je er tijd en ruimte voor maakt. Dat is precies wat vrouwen achteraf vaker zeggen: het voelde als iets voor zichzelf regelen, niet als iets tekortkomen.

Betalen haalt bovendien het onderhandelen weg dat thuis of op een date wel meespeelt. Niemand hoeft iets terug, niemand houdt bij wie er aan de beurt is, en er komt geen wederdienst achteraan. De avond gaat over jou, van begin tot eind.

De gedachte dat intimiteit alleen echt is als ze gratis is, klopt niet. Die is alleen oud. Kiezen voor jezelf, en dat hardop durven doen, is het tegenovergestelde van zielig.

Dan stoppen we, of we blijven gewoon zitten en praten. Huilen komt vaker voor dan je denkt, vooral bij vrouwen die lang niet zijn aangeraakt: er komt dan iets los dat weinig met die avond zelf te maken heeft. Ik schrik daar niet van en ik ga het niet oplossen.

Wil je het niet meer, dan is “stop” genoeg. Geen uitleg, geen goedmaken, geen overhalen, en ook geen ongemakkelijke stilte daarna. Je hebt betaald voor tijd, niet voor een prestatie, dus er valt niets af te maken.

Wat er daarna gebeurt hangt van jou af: verder praten, thee, of afscheid nemen. De nazorg loopt in alle gevallen door in de dagen erna.

Ja, en het is precies wat ik nodig heb om de avond goed te maken. Wat je vraagt heb ik na vijfentwintig jaar vrijwel zeker vaker gehoord, en ik ga er geen gezicht bij trekken. De dingen die vrouwen het moeilijkst hardop krijgen zijn bijna nooit de dingen die ik bijzonder vind.

Vind je het lastig om het te zeggen, schrijf het dan op en app het. Veel vrouwen doen dat, en het werkt vaak beter dan een gesprek: je kunt het rustig aanpassen en versturen wanneer het jou uitkomt, zonder iemand die ziet hoe je kleurt.

Handig zijn drie kolommen: wat je graag wilt, wat mag maar niet hoeft, en wat absoluut niet.

Ja, en het is letterlijk de afspraak: alles kan besproken worden, niets moet. Je hoeft niet klaar te komen, niet enthousiast te doen, en niet door te zetten omdat je nu eenmaal betaald hebt. Wil je halverwege stoppen en verder alleen praten, dan doen we dat. Wil je alleen tegen iemand aan liggen, ook goed.

Die vrijheid werkt omdat er geen publiek is. Niemand weet dat je hier bent, niemand vraagt er later naar, en er is geen versie van jezelf die je moet ophouden. Dat is meestal het moment waarop vrouwen iets zeggen wat ze in hun eigen slaapkamer na twintig jaar nooit hardop kregen. Soms al in de eerste tien minuten.

Voor gewone vrouwen. Dat is niet aardig bedoeld, het is gewoon wie er komt: onderwijzeressen, verpleegkundigen, mensen met een hypotheek en een hond. Het beeld van rijke, wereldwijze vrouwen die dit soort dingen doen komt uit films.

Wat ze wel gemeen hebben is dat ze op een punt zaten waarop wachten geen optie meer was. Na een scheiding, na een verlies, of na jaren waarin er langzaam iets verdween zonder dat er ooit ruzie over kwam. Dat is geen bijzonder type mens, dat is een bijzonder moment.

Iedereen die hier komt denkt eerst dat zij de uitzondering is. Dat op zich zou je al iets moeten zeggen.

Dat je iets mist en er iets aan doet. Meer zegt het niet, hoe graag je hoofd er ook een heel verhaal van maakt.

De vraag zelf komt bijna nooit uit een echt oordeel over jezelf. Hij komt uit de verwachting dat anderen zouden oordelen: je zus, je collega, je ex. Dat is een reactie op een publiek dat er niet is en er ook nooit komt.

In de praktijk zie ik eerder het omgekeerde. Het kost lef om te benoemen wat je wilt in plaats van te hopen dat het vanzelf goedkomt, en de meeste vrouwen die hier komen hebben dat jarenlang niet gedurfd. Dat je de vraag stelt, is al het moeilijkste deel.

Nee, want ik kies zelf. Ik hoef geen enkele afspraak aan te nemen, en ik neem ze ook niet allemaal aan. Dat is de enige echte garantie die je hebt, en die is meer waard dan wat ik zou kunnen zeggen om je gerust te stellen.

Wat er wel gebeurt: niet elke avond is even bijzonder, voor allebei niet. Soms klikt het meteen, soms duurt het een uur, soms blijft het gewoon prettig zonder dat het ergens vonkt. Dat is geen verplichting, dat is hoe het tussen mensen gaat.

Wil je dat toetsen, dan is het eerste telefoongesprek het beste moment. Daar hoor je meer aan dan aan welke pagina op deze site dan ook.

We hebben geen doel, anders dan genieten van intimiteit. Klaarkomen is hier nooit de opdracht, en opwinding laat zich niet afdwingen: hoe meer je erop let, hoe minder het komt. Dat geldt voor iedereen, en zeker als je gespannen bent of het lang niet hebt meegemaakt.

Want intimiteit gaat over zoveel meer dan een hoogtepunt. Het zit in de aandacht en de tijd die we nemen, en in aangeraakt worden zonder dat er iets van je wordt verwacht. Een hand die op je rug blijft liggen, een gesprek dat nergens heen hoeft: daar gebeurt vaak het meeste. Een orgasme kan daar een mooi onderdeel van zijn, maar het is nooit de maatstaf.

Wat wel helpt, is de druk er vooraf af halen. Spreken we af dat het niet hoeft, dan gaat het vaak makkelijker dan je verwacht. En zo niet, dan heb je een avond gehad waarin je bent aangeraakt en gezien. Dat is waarschijnlijk waar het je echt om ging.

Vrouwen, grofweg van begin twintig tot in de zestig, uit alle hoeken van het land. Het loopt van zeer succesvolle zakenvrouwen en BN’ers tot vrouwen in de bijstand. Wat ze delen is niet hun portemonnee maar hun timing: ze zijn op een punt waarop ze niet langer willen wachten tot het vanzelf goedkomt.

Van single vrouwen die (weer of eindelijk) willen genieten tot getrouwde vrouwen bij wie er thuis al jaren niets meer gebeurt en bij wie het gesprek daarover vastgelopen is. En stellen, waarbij het vaak haar idee was.

Als je je afvraagt of jij erbij past: die vraag stelt vrijwel iedereen, en het antwoord is tot nu toe altijd ja geweest.

Dat kan, en het is geen ramp. Vaak is het trouwens geen klik-probleem maar spanning: geef het twintig minuten en een drankje voordat je daar iets over concludeert. Bij vrijwel iedereen zakt het zodra blijkt dat ik geen haast heb.

Blijft het schuren, dan stoppen we, en dan reken ik alleen de gemaakte kosten. Doorzetten omdat het nu eenmaal geboekt is heeft voor niemand zin.

Wil je de kans hierop verkleinen, bel of videobel dan vooraf en let vooral op of het gesprek vanzelf loopt. Dat voorspelt meer dan foto’s, teksten of wat dan ook. Hoe dat gesprek gaat, staat bij Het gesprek.

Nee, en de vraag zelf zit al scheef. Hij gaat ervan uit dat intimiteit kopen een tweede keus is voor de relatie die je eigenlijk hoort te zoeken. Daar gaat het niet om. Het een vervangt het ander niet.

Soms wil je wel de intimiteit, maar gewoon geen relatie: geen tijd of zin om er een aan te gaan en te onderhouden, met alle sores van dien. Zelf achter een scharrel aan gaan is het ook niet, want daar komen meteen de verwachtingen van de ander bij kijken. Dat is geen gebrek, dat is een keuze.

En soms bestaat het juist naast een relatie. Het is zelden een keuze tussen die twee. De meeste vrouwen die hier komen zoeken ook gewoon een relatie, of hebben er net een achter de rug, of willen die juist even niet. Intimiteit nu regelen sluit later niets uit.

Dan zeg je dat, liefst meteen. Je zit nergens aan vast omdat je de deur hebt opengedaan. Merk je het binnen het eerste halfuur, dan reken ik alleen de gemaakte kosten en gaan we uit elkaar zonder gedoe en zonder dat ik het persoonlijk opvat.

Om dit te voorkomen is videobellen vooraf de beste stap. Foto’s vertellen weinig over hoe iemand beweegt, klinkt en reageert, en dat is meestal precies waar het op vastloopt. Vijf minuten beeldbellen zegt meer dan een hele fotogalerij.

Het omgekeerde mag trouwens ook: ik zeg het ook als ik denk dat het niet gaat werken.

Steeds meer psychologen raden het juist aan. Ik ben zelf psychotherapeut, en ik zie het bij vakgenoten om me heen: een afspraak met een gigolo wordt vaker aangeraden dan afgeraden. Wat ze daarbij belangrijk vinden, is dat je je grenzen goed kunt aangeven en dat daar echt naar geluisterd wordt. De gedachte erachter is simpel. Een goede, nieuwe ervaring met een man die echt luistert en je grenzen respecteert, iemand bij wie je mag genieten zonder dat er iets moet, zet iets recht wat eerdere ervaringen scheef hebben gezet. Zo’n ervaring geeft je lijf een nieuw ijkpunt, en daar ontstaat ruimte om te herstellen van wat ooit naar voelde.

Ja, en meestal vrijer dan je verwacht. Met een geliefde ligt er altijd een geschiedenis op tafel: de ruzie van vorige week die nog nawerkt, de teleurstelling die je probeert goed te maken, de zorg over hoe het morgen aan het ontbijt tussen jullie zit. En de stille rem van wat hij van je denkt als je iets vraagt of iets durft te willen. Bij mij valt dat allemaal weg.

Wat je ervoor terugkrijgt is dat de aandacht helemaal een kant op gaat. Je hoeft niet af te wisselen, niemand houdt bij wie er aan de beurt is, en het hoeft nergens te eindigen. Je kunt vragen wat je wilt zonder dat het ergens blijft hangen. Even geen gisteren, geen morgen, alleen dit.

Dat is voor veel vrouwen het onverwachte deel: niet de seks zelf, maar hoeveel er open gaat zodra het een keer niet over samen hoeft te gaan. Juist die vrijheid haalt dingen naar boven die er thuis zelden uit komen.

Ja, dat kan gebeuren, en het is normaal. Warmte, aandacht en aanraking maken gevoelens los; daar is je lijf op gebouwd. Een beetje verliefdheid of gehechtheid voelen na intieme momenten is menselijk, geen fout, en zeker niets om je voor te schamen.

Tegelijk blijft het een professionele afspraak, en daar ben ik altijd eerlijk over. Juist door helder te zijn over wat wel en niet kan, bescherm ik je gevoel in plaats van het te voeden met valse verwachtingen. Dat betekent ook dat ik buiten afspraken om geen privecontact onderhoud.

Zit het je dwars, zeg het dan. Dat gesprek is een stuk gewoner dan je nu denkt.

In de praktijk komt het weinig voor dat het niet doorgaat, en nooit om hoe iemand eruitziet, het boeit me niet of je ogen precies in lijn staan en of je neus in het midden staat. Waar het soms op stukloopt, is een wens die niet bij mij past. Dan verwijs ik je liever door dan dat ik iets aanneem waar ik niet achter sta, want dat vind ik niet eerlijk naar jou toe.

Ja, en daarom heb ik ook altijd een uitgebreid gesprek voor we overgaan op de planning, om te kijken of het van beide kanten klikt. We doen alleen iets als we het allebei willen. Zegt een van ons twee ergens nee tegen, dan doen we dat niet. Dat is volledige consent, en die geldt voor jou net zo goed als voor mij. Jij mag de hele avond op elk moment stoppen, en die vrijheid heb ik ook.

Dat risico is klein, maar het is een eerlijke vraag en ik doe er niet luchtig over. Wat ik in de praktijk zie: vrouwen boeken een periode wat vaker en daarna minder, omdat het gemis afneemt. Aandacht werkt niet als een verslaving die steeds meer vraagt; ze vult iets aan in plaats van dat ze iets opeet.

Waar ik wel op let is of iemand hier komt in plaats van iets anders aan te gaan wat ze eigenlijk wil: een gesprek thuis, een stap die ze uitstelt. Dat benoem ik dan gewoon, ook als dat betekent dat een volgende afspraak er niet komt.

Maatschappelijk wel, in de praktijk veel minder dan je denkt. Dat mannen betalen voor seks is een verhaal dat iedereen kent; dat vrouwen betalen voor aandacht en intimiteit is er nauwelijks. Precies dat gat maakt dat je het gevoel hebt dat je iets doet wat niet hoort, terwijl je alleen iets doet waar geen verhaal voor bestaat.

Vrijwel iedereen die hier komt denkt eerst dat zij de uitzondering is. Dat blijkt keer op keer niet zo, en dat is ook het enige bewijs dat ik heb: ik ken de cijfers niet, ik ken alleen mijn agenda.