Kantoor

Vrijdagmiddag, kwart voor vijf. Het kantoor zoemt nog zachtjes: toetsenborden tikken, een printer zucht ergens achterin, iemand lacht om een grapje dat je niet hebt gehoord. De week heeft je murw gemaakt met deadlines en vergaderingen die nergens toe leidden, maar nu ruikt de lucht al naar weekend.

Jij bent klaar. Alle mailtjes weg, je scherm leeg, je tas al half ingepakt. Nog een uur te gaan, en de meeste collega’s zijn stiekem al aan het afronden. Jij ook. Alleen jij weet dat je op iets anders wacht dan de trein.

Je hebt er al weken over gefantaseerd. Misschien wel maanden. Wat als je hier, op deze plek waar je elke dag je nette zelf bent, gewoon een keer je professionele laagje laat vallen? Alleen voor jezelf, alleen even. De gedachte alleen al jaagt je bloed sneller door je aderen dan welke deadline dan ook.

Je blijft zitten terwijl de anderen vertrekken. “Fijn weekend,” zegt iemand, en jij knikt terug, glimlacht, doet volkomen normaal terwijl je hart al net iets harder klopt dan het zou moeten. De deur valt dicht. Voetstappen sterven weg in de gang. En dan: stilte.

Het is een aparte stilte, dit. Geen kantoorgeluid, geen zoemende koelkast in de pantry, alleen jij en de rijen lege bureaus. Je staat op en loopt er langzaam doorheen, je vingers glijden over de rugleuning van een stoel, over het koele oppervlak van een bureau dat niet van jou is. Dit gebouw is ineens compleet van jou.

Je eigen plek staat in de hoek, half uit het zicht van de rest. Precies genoeg privacy. Je laat je in je stoel zakken, voelt het zachte kunstleer tegen je huid, en sluit even je ogen.

In je hoofd komt hij binnen. Je stelt je voor hoe de deur opengaat, hoe hij je ziet zitten, en hoe zijn blik meteen verandert. Hij zou de deur op slot draaien. Geen woord nodig. Gewoon naar je toe lopen, je kin optillen met warme vingers, en je kussen alsof hij al de hele week op dit moment heeft gewacht.

Je stelt je zijn handen voor bij de knopen van je blouse, één voor één, geduldig, terwijl de kille kantoorlucht langs je huid strijkt en zijn adem juist warm blijft. Jouw eigen handen doen het echte werk. Je knoopt je blouse open terwijl je ogen dicht blijven, alsof hij het is die het doet en niet jij.

Zijn ingebeelde mond volgt zijn ingebeelde handen. Jouw echte vingers gaan verder, langs de bandjes van je bh, over je huid die intussen kippenvel heeft gekregen van de airco of van jezelf, dat is niet meer te onderscheiden. Ergens tussen fantasie en realiteit verdwijnt het verschil helemaal.

Je stoel kraakt zachtjes onder je terwijl je verschuift. In je hoofd fluistert hij iets, laag en traag, precies de woorden die je nodig hebt om je verder over te geven. Je ademhaling wordt hoorbaar in de lege ruimte, korte stootjes die harder klinken dan je zou verwachten van jezelf.

Je hand vindt zijn weg naar beneden. Langzaam, alsof je nog tijd hebt, alsof niemand ooit gaat binnenkomen, alsof dit moment eeuwig kan duren zolang jij het niet verpest door te haasten. Je heupen bewegen vanzelf, kleine golfjes, op het ritme van een man die alleen in je eigen hoofd bestaat maar die daar heel overtuigend aanwezig is.

De climax komt niet als een explosie maar als een golf die opbouwt en dan breekt, je lichaam even helemaal stil en dan helemaal los. Je adem stokt, je vingers grijpen de armleuning van je stoel, en voor een paar seconden ben je nergens: geen kantoor, geen deadlines, alleen dit.

Daarna: stilte, opnieuw, maar een andere soort. Je ademhaling zakt terug naar normaal. Er verschijnt een glimlach op je gezicht die niemand zal zien, en die je ook niet van plan bent uit te leggen.

Je knoopt je blouse weer dicht, strijkt je rok recht, en kijkt op de klok alsof er niets is gebeurd. Maar dit kantoor is nooit meer helemaal hetzelfde kantoor. Elke vrijdagmiddag zul je nu weten wat er ook kan gebeuren, als je maar durft te wachten tot iedereen weg is.

Je pakt je tas, doet het licht uit, en loopt de gang door naar de lift. In de spiegelwand zie je een vrouw die er heel gewoon uitziet. Alleen jij weet beter.

Fantasieën als deze hoeven niet in je hoofd te blijven. Als je nieuwsgierig bent hoe het voelt om zo’n scenario echt, veilig en met iemand die goed naar je luistert uit te werken, stuur me gerust een appje. Geen druk, geen verplichtingen, ik app je rustig terug. En als je liever meteen een moment vastlegt: je kunt mij als gigolo boeken wanneer het jou uitkomt.